حسگرها به جای عسکرها
å ساکایی
یکی از مشکلات افغانستان به صورت متداوم و مستمر مشکل سرحدی با کشور همسایه (پاکستان) است. این خط روزگاری به منافع افغانستان خدمت می کرد. روزگاری که خوانین سرحدی رابطه هایی با دولت های افغانستان داشتند و برخی از آنان داعیه پشتونستان را حمل می کردند و دولت های افغانستان به عنوان زخم خونین برآن انگشت می زدند و پاکستان را پیوسته تحت فشار قرار می دادند. ناراضیان از حکومت پاکستان از همین کوره راههای صعب العبور می گذشتند و در کابل از آنان پذیرایی می شد. روزگاری این ورق تاریخ برگشت و این خط چون اژدهایی بر مرز جنوبی و شرقی افغانستان خوابید و از سی سال بدینسو مردم افغانستان در چنبر افسون او افتاده اند.
ستر سرحدات از زمان حکومت دکتور نجیب الله در دستور کار حکومت قرار گرفت. اما کو آن توانمندی که هزاران کیلومتر سرحد را با پیچیدگی های تو درتو حفاظت کند. سرانجام این افعی خطرناک افغانستان را به کام آتشین خویش کشید. اما کوهستان های خشن و سربه فلک کشیده با قله های مغرور، از گلوی این اژدهای پیچ در پیچ نگذشت. و باز تقلای بلعیدن ادامه دارد.
اخیراً پولیس افغانستان راهکاری را برای ستر سرحدات بکار بسته اند و آن نصب دستگاههای حسگر در قسمت هایی از سرحدات افغانستان- پاکستان است. دستگاه حسگر (Sensors) نوعی از دستگاه استخباراتی است که می تواند با پخش امواج مخصوص تا 15 کیلومتری خویش را کنترول کرده و از گذر کردن موجودات زنده به مرکز خویش خبر بدهد.
آقای عبدالرحمن رحمان قوماندان پولیس سرحدی طی مصاحبه یی گفته است که تا کنون 200 دستگاه از این حسگرها را دریافت کرده اند و تا پایان امسال هشتصد دستگاه دیگر نیز به آنان تحویل داده خواهد شد. قوماندان پولیس سرحدی گفته است که: «ما می توانیم این دستگاه ها را بخاطر ایجاد کمین و راه اندازی فعالیت های محاربه ای، درهر مرزی که خواسته باشیم، عملیات اجرا کنیم، از آن استفاده کنیم و وقتی عملیات تمام شد، می توانیم حسگرها را دوباره جمع کنیم.»
دولت افغانستان هیچگاه این توانایی ها را نمی یافت اگر کشورهای دوست در کنارش نمی بود. قوای سرحدی افغانستان با دریافت این حسگرها از توانایی بهتری برای ستر سرحدات برخوردار خواهند شد. اما کسانی که این حسگرها را اعمال می کنند، باز عساکر افغانستان خواهند بود. آیا عساکر افغان توانایی استفاده از این وسایل را خواهند داشت؟
و اما باور بسیاری از کارشناسان بر این است که همه ملت افغانستان باید به این حسگرها بدل شوند تا به گفته آقای عبدالرحمان رحمان در برابر همسایگان ناجوان به مقابله برخیزند. واقعیت این است که تا هنوز پس از این همه سوخت و ساز های بسیار مردم ما که در کنج و کنار این کشور زندگی دارند، آمادگی دفاع از سرحدات را ندارند. مردم دوسوی سرحد با وجود مشکلات بسیاری که میان دو کشور وجود داشته، پیوسته ارتباطات شان را حفظ کرده اند و رفت و آمدها میان این قبایل پیوسته وجود داشته است. عساکری از مناطق دیگر که بدانجا فرستاده می شوند، فقط شب و روز گذشتانده و مدت خدمت شان را سپری می کنند و بس. در این صورت حسگرها کار عسکرها را نمی توانند اجرا کنند. پس تا زمانی که اراده ملی از برای حفظ نوامیس ملی و حفاظت از تمامیت ارضی کشور در متن جامعه پدید نیاید، وسایل پیشرفته استخباراتی کاری را از پیش نخواهند برد.
|
