صاحب امتیاز: داکتر حسین یاسا

مدیر مسوول: محمد رضا هویدا

شنبه ۲ دلو ۱۳۹۵

دانلود صفحات امروز روزنامه: 1 2 3 4 5 6 7 8

جوانان؛ نیرویی که از دست می رود

-

بازهم روز جوانان و فرصتی برای بازگفت رنج ها و نیازمندی های جوانان. در افغانستان گروه ها و قشر های انسانی، دیگر وقت ها در فراموشی کامل به سر می برند؛ مناسبت های چون روز جوانان، روز زنان، روز اطفال، روز معلم و ...، تنها فرصت هایی برای یاد آوری از این قشرهای فراموش شده هستند. ده ها چشم و گوش فرصت طلب، ماه ها انتظار چنین ایامی را می کشند تا به بهانه آن، پروژه های سودمندی را سامان داده و پول های هنگفتی را از این مجاری بدست بیاورند. در طول 365 روز سال، تنها یک روز (روز جوانان) برای بازگفت مسایل و مشکلات جوانان وجود داشته، در حالیکه مشکلات و کاستی های آنان همه روزه و هرلحظه برای دولت مردان ومسئولین محسوس می باشد. در سال های گذشته از این روز در کابل و سایر ولایات طی مراسم های دولتی بزرگداشت به عمل می آمد. همایش ها و نشست های پر زرق و برق از سوی دولت در هوتل های کابل تدویر می شد و مسئولین وعده های پوشالی و شعارهای تکراری اش را برای جوانان تکرار می کردند؛ اما امسال این مراسم از سوی دولت در هیچ جایی گرفته نشد. روز جوانان فقط در شبکه های اجتماعی محسوس بود.

افغانستان یکی از جوان ترین کشورهای جهان بوده و براساس آمار سازمان ملل متحد هفتاد درصد جمعیت افغانستان جوان هستند. این نیرو، مستعد ترین نیروی کاری در عرصه های سازندگی و پیشرفت بوده و در صورت وجود سازماندهی درست و رهبری خردمندانه، می تواند کشور را به سمت پیشرفت و ترقی سوق داده و آبادانی و خوشبختی را برای مردم به ارمغان بیاورد؛ اما متاسفانه درافغانستان، نه تنها از این نیروی مستعد در جهت سازندگی کشور کار گرفته نمی شود؛ بلکه فزونی این جمعیت عظیم خود مشکل بیکاری را بمیان آورده و همه روزه صدها و هزاران جوان، به دام اعتیاد افتاده و در برزخ بیکاری و ناامیدی می سوزند. این در حالی است که افغانستان بیش از هر کشور دیگر به نیروی کار جوان نیاز دارد.

طی چند سال اخیر، امورات اجتماعی یکی از ناکام ترین و بی ثمر ترین حوزه ها در حکومت بوده است. دولت افغانستان هیچگاهی نتوانسته برنامه های مفید و موثر را برای کاهش بیکاری و اشتغال زایی در کشور تدوین و نیروهای سرگردان و سرخورده جوان که از بیکاری و فقر رنج می برند، را سامان دهند. هرچند ظاهرا بی سوادی و بلد نبودن مهارت های فنی و تخنیکی از دلایل عمده بیکاری درمیان جوانان عنوان می شوند؛ اما حقیقت این است که امروزه، تحصیل کردگان و فارغین دانشگاه ها و مکاتب، حجم بیشتر از بیسوادان را در آشفته بازار بیکاری افغانستان را تشکیل می دهد.

امروزه ده ها هزار جوان تحصیل کرده در برزخ بیکاری دست و پازده و مایوس و ناامید از زندگی و آینده، رنج می کشد. کابوس پیداکردن شغل، به مهمترین و وحشتناک ترین دغدغه برای دانشجویان تبدیل گردیده و نگرانی از این مساله، تمام سال های تحصیل دانشجویان را تحت تاثیر خویش قرار داده است. علاوه براین، همه روزه ده ها و صدها جوان بیکار و بیسواد، از فرط بیکاری و فقر، به اعتیاد و سایر ناهنجاری های اجتماعی رو آورده و بدین ترتیب بزرگترین سرمایه های اجتماعی کشور، ضایع می گردد. بنابراین صرفا با بیان احساسات و ابلاغیه ها و اعلامیه های تبلیغاتی نمیتوان مشکل بیکاری و مسایل جوانان را حل کرد؛ بلکه این امر گام های عملی، برنامه های جدی و تعهدصداقتمندانه می طلبد.

دیدگاه شما