چند سالی از رفتن طالبان از حکومت افغانستان می‌گذرد. در طول این مدت، زنان افغان به شکل‌ها و منش‌های مختلف روز به روز برای دستیابی هر چه بیشتر به آزادی‌های انسانی و مدنی خود قدم برداشته و پیشترفت کرده‌اند. از جمله راه‌هایی که این زنان در پیش گرفتند می‌توان به ورزش اشاره کرد. به طور مثال ورزش‌های رزمی. لقا عیسی زاده زن جوان ۲۲ ساله افغان برای اولین بار سال گذشته برای همراهی خواهرش قدم به باشگاه ورزش‌های رزمی «نِرو» کابل گذاشت. او امروز یکی از اعضا دار و دسته بیست نفری زنان جوجیتسوکار کابل است. این زنان جوجیستوکار امید دارند در مسابقات بین‌المللی شرکت کنند و مدال بیاورند.
این در حالی است که به گفته سید جواد حسینی، مربی جوجیتسو در این باشگاه، این ورزش رزمی تنها چند سالی است وارد افغانستان شده است. به گفته این مربی، اولین باشگاه آموزش جوجیتسو در سال ۱۳۸۴ در کابل آغاز به کار کرد. در این کشور که زنان زیادی از خشونت خانگی رنج می‌برند و هنوز با تبعیض‌های متعدد در حوزه‌های مختلف اجتماعی روبرو هستند، آشنایی با یک ورزش رزمی از این نوع به دستیابی به استقلال و ابراز وجود آنها کمک می‌کند. ورزش‌های رزمی نظیر جوجیتسو به افراد اجازه می‌دهد با مهاجمانی که بزرگ جثه تر از خود هستند بدون خشونت و خونریزی درگیر شده و آنها را متوقف کنند.
جوجیتسو کاران زن افغان به ورزشکاران زن مدال آور این کشور نگاه می‌کنند و از آنها الگو می‌گیرند. از جمله آنها می‌توان نام تهمینه کوهستانی را ذکر کرد. تهمینه کوهستانی اولین ورزشکار المپیک این کشور است که در مسابقات المپیک لندن در سال ۲۰۱۲ در رشته دو صد متر شرکت کرد. در سال ۲۰۱۰ تیم فوتبال زنان افغانستان توانست پاکستان را ۴ به صفر در مسابقات قهرمانی آسیای جنوبی شکست دهد. در سال ۲۰۱۱ وزنه‌برداران زن افغان توانستند در بازی‌های آسیایی سه مدال طلا و دو مدال برنز کسب کنند. با این حال، با طرح صلح بین طالبان و دولت افغانستان برای اتمام جنگ افغانستان، بسیاری از افغان‌ها نگران بازگشت دوباره طالبان یا نفوذ بیشتر آنها هستند. این مسئله سایه سنگینی بر ورزش زنان در کشور انداخته است.