اگر پای صحبت بیشتر بوکسرها بنشینید به شما خواهند گفت که دردناک‌ترین ضربات را نه در هنگام مسابقه که خارج از رینگ دریافت کرده‌اند.
معمولاً در آخرین لحظات وادار به پذیرش مبارزه می‌شوند، به ندرت پولی که به آن‌ها وعده داده شده را می‌گیرند و بعد تازه متوجه می‌شوند که مربی‌شان هم با حریف تبانی و به آن‌ها خیانت کرده است. همه اینها ضرباتی است که دلیل عصبانیت و تلخکامی بسیاری از ورزشکاران در این رشته است.
یکی از شب‌های سپتامبر ۱۹۵۳، لن جانسون، بوکسر  بازنشسته با سابقه‌ بیش از ۱۰۰ مبارزه که راننده اتوبوس شهری شده بود، پس از یک روز کاری سخت وارد میخانه "اولد اَبی تَپ‌هاوس" منچستر می‌شود. او به‌رغم اینکه خودش اهل مشروبات الکلی نیست، همه دوستانش را مهمان می‌کند.
اما ناگهان همه آن فضای خوشی و خنده در یک لحظه تمام می‌شود؛ به دلیل رنگ پوست جانسون، به او داده سرویس داده نمی‌شود و او را از میخانه به بیرون می‌اندازند. این اولین باری نبود که یک رنگین پوست مورد تبعیض قرار می‌گرفت. اما این بار جانسون تصمیم گرفت همانند دوران حرفه‌ای با این تبعیض مبارزه کند.
لن جانسون متولد ۲۲ اکتوبر  ۱۹۰۲ در کلایتون منچستر، بزرگترین فرزند از چهار فرزند پدری اهل سیرالئون و مادری از ایرلند بود.
یک درگیری در محل کار و پس از آن تماشای یک مبارزه محلی به همراه پدرش، سرآغاز ورود او به بوکس بود. جانسون آموزشی در بوکس ندیده بود، اما چند هفته بعد و در کمال ناباوری، پدرش او را برای یک مسابقه، ثبت‌نام کرد.
او هیچ ایده‌ای از بوکس و نحوه آماده‌سازی برای مبارزه نداشت، اما در حد توان خود تمرین ‌کرد. مسابقه در سال ۱۹۲۱، در تئاتر الحمرا در اوپنشاو منچستر برگزار می‌شد و حریف او، نوجوان هم محلی‌اش، جری هوگان بود.
جانسون بی‌تجربه با یک ناک‌اوت در دور سوم مبارزه برنده شد، که البته بعداً مشخص شد کمی خوش شانس هم بوده است.
جانسون در کتابی که راب هاوارد درباره او با عنوان "قهرمان بدون تاج بوکس" نوشته، می‌گوید: "چانه جری خیلی اتفاقی مقابل مشت من قرار گرفت و نقش بر زمین شد تا شمارش آغاز شود. من واقعاً نمی‌دانستم که چگونه او را ناک‌اوت کرده ام!"
و این پیروزی آغاز کار او بود. پدر جانسون نیز بوکسر  بود و او در کنار پدر، تجربه مبارزه را در کارناوال‌های سیار که در آنها مردم عادی را به مبارزه دعوت می‌کردند، بدست آورد.