نهادهاى جامعۀ مدنى با ابراز نگرانى، تعداد اطفال روى سرک در سراسر کشور را دو ميليون و اطفال معتاد به مواد مخدر را يک ميليون تن اعلام نموده، ميگويد که دولت تا حال درين زمينه هيچگونه اقدام موثرى نکرده است.

نهاد هاى جامعۀ مدنى در نشست خبرى امروز در کابل بااعلام اين آمار گفتند که از١٢سال تاکنون که کشور داراى يک نظام ديموکراتيک است؛ نه تنها مشکلات اطفال کم نشده، بلکه روز بروز بيشتر ميشود و آنها با چالش هاى بيشترى مواجه ميگردند.

کودکان روى سرک به اطفالى گفته ميشود که سن آنها زير ١٨ سال بوده و به خاطر بقاى خود و کمک به خانواده هاى شان ،مجبور به انجام کار هاى شاقه و يا زندگى در روى سرک  ميگردند .

احمد شاه ستانکزى، يکتن از فعالان جامعه مدنى گفت که اطفال کارگر اولين قربانيان بى عدالتى در کشور پنداشته ميشوند ؛آنها از کوچکترين حقوق خود که در اعلاميه جهانى حقوق بشر ، اعلاميه جهانى حقوق کودک ، کنوانسيون حقوق افراد داراى معلوليت و کنوانسيون حقوق کودک تذکر رفته ،بهره نبرده اند .

وى افزود : (( عواملى چون فساد ، فقر ، خشونت ، بى سوادى ، فقر فرهنگى ، بى سر پناهى ، بيکارى فصلى، درآمد ناکافى ، اعتياد ، والدين بى سواد و بى مسووليت ، بى سر پرستى اطفال، فرار از خانه ، آموزش نادرست والدين و اساتيد مکاتب و سوء استفاده از اعتقادات مذهبى از مواردى اند که در افزايش تعداد کودکان روى سرک نقش عمده دارد .))

باقى سمندر،عضو ديگر جامعه مدنى  ميگويد که يکى از مشکلات بزرگى که براى اطفال روى سرک وجود دارد، مشکل جنسى مردان مريض است که ازين اطفال سوء استفاده مينمايند .

وى گفت  که دولت بايد براى اين اطفال پرورشگاه ، مکتب ، بيمه صحى  و خوابگاه آماده ساخته  وحتى مسووليت اطفال  شمارى از فاميل هايى را که پدر و مادر شان به مواد مخدر معتاداند و از اطفال خود سر پرستى و مواظبت نميتوانند،بدوش بگيرد .

سمندرعلاوه کرد : (( اطفالى که در بطن خشونت به وجود آمدند ؛از ايشان خشونت سر ميزند .))

اين نهاد ها ميگويند که براساس آمار کميسيون حقوق بشر افغانستان و صندوق وجهى اطفال ملل متحد(يونيسف)، سالانه  پنج ميليون طفل به مکتب نميروند که از آنجمله سه ميليون آنرا دختران تشکيل ميدهد، ٢٦ در صد اطفال ديگر نظر به مشکلات اقتصادى از مکتب محروم مى مانند.

طبق اين آمار، سالانه ٤٠ طفل دراثر انفجارها  جان مى بازند، شش  ميليون طفل مورد خطرات  جنايى قرار گرفته و شش ميليون طفل ديگر بيجا ميشود.

ثناء الله متعلم صنف چهارم يکى از مکاتب در حاليکه بُغض گلويش را ميفشرد ، گفت که درخانه هفت نفر استند ، پدرش آهنگر است و وى  در شهر نو کابل موتر شويى ميکند.

اين طفلک به آژانس خبرى پژواک گفت: (( در زمستان دستهايم را يخ ميزنه! پيسه نداريم که چوب بخريم ،وضع  اقتصاد ما بسيار خراب اس، مه اگر غريب نميبودم ميخواستم يک فوتبالر نامى شوم ...چرا که به فوتبال علاقه زياد دارم‎.))

وى از دولت خواست که به سر نوشت  آنها فکر کند.

طفل ديگرى که درشهر کابل از طريق دود کردن سپند خانواده اش را کمک ميکند، محمد ظريف نام دارد.

وى که دستهاى کفيده  وکف، کف شده اش را بهم ديگر ميماليد ، گفت که صنف هفتم مکتب نوآباد است  و روزانه يکصد تا دوصد افغانى از دود کردن سپند  بدست مى آورد.

اين طفل ميگويد که  پدرش فلج است و از دولت ميخواهد که براى آنها کار درست پيدا کند که در پهلوى کارهم کورس بخواند وهم ورزش کند.

محمد ظريف افزود :(( زمستان هم رسيد، زمستان مرگ غريبا اس !))

اين درحالى است که ماه گذشته مسوولان وزارت کار و امور اجتماعى تاکید کردند که تلاش دارند الی پنج سال آینده ؛مشکلات اطفال را که شامل  اجرای کار های شاقه، ازدواج های اجباری، عدم دسترسی به تعلیم و تربیه، مشکل فرار از منزل، خشونت های فزیکی ، استفاده جنسی، اختطاف و قاچاق  ميشود، رفع نمايند.(پژواک)