کریم خلیلی، رئیس شورای عالی صلح می‌گوید محمد اشرف غنی رئیس‌جمهور به او اطمینان داده که هیچ نهاد و شخص دیگری به جز شورای عالی صلح در رابطه به گفت‌وگوهای صلح وظیفه و مسئولیتی ندارد. شورای عالی صلح  در سال ١٣٨٩ با هدف زمینه‌سازی برای گفت‌وگو و صلح با مخالفان مسلح دولت ایجاد شد.
صلح با حزب اسلامی به رهبری گلبدین حکمتیار در این سالها یگانه دستاورد بزرگ این شورا محسوب می‌شود. اما اخیرا آقای حکمتیار گفته که او از طریق مذاکرات با شورای امنیت به کابل آمده، نه از طریق شورای صلح.
آقای خلیلی در گفت‌وگویی اختصاصی با بی‌بی‌سی در حاشیه نشست این شورا با مسئولان رسانه‌ها می‌گوید به دیدگاه آقای حکمتیار احترام دارد، اما پیر سید احمد گیلانی رئیس پیشین شورای عالی صلح امضاکننده معاهده صلح با نماینده‌گان حزب اسلامی بوده است.
او می‌گوید که بخشی از کارهای شورای عالی صلح توسط نهادهای دیگر انجام شده اما آنها همیشه نقش تسهیل‌کننده را داشتند.
به طور نمونه آقای خلیلی از امضای محمد حنیف اتمر رئیس شورای امنیت در معاهده صلح با حکمتیار یاد کرده و افزود امضای نماینده حکومت نیز در این معاهده نقش داشت.
او می‌گوید که آقای اتمر نیز اطمینان داده که آنها تسهیل‌کننده گفت‌وگوهای صلح هستند و کار اصلی در این روند مسئولیت شورای عالی صلح است.
شورای عالی صلح به تازگی استراتژی جدیدی را برای پیشبرد روند صلح ارائه کرده است. آقای خلیلی می‌گوید به اساس این استراتژی ایجاد اجماع در سطح ملی و انجام مذاکرات صلح با مخالفان مسلح به خصوص طالبان، وظیفه شورای عالی صلح است.
رئیس شورای عالی صلح در پاسخ به انتقادات از کارکرد شورای عالی صلح با وجود هزینه‌های هنگفت می‌گوید: "صلح کار چند ماهه، یک ساله و حتی چند ساله نیست؛ آنهم در کشوری که چهل سال در جنگ بوده ... صلح در افغانستان بسیار وقت طولانی کار دارد."
او ضعف‌ها و کمبود‌هایی را در کارکرد این شورا می‌پذیرد اما تاکید دارد که اکنون شورا به تحرک درآمده و روند صلح را گام به گام پیش می‌برد.
او به باورمند ساختن مردم به حرکت صلح‌خواهی و ایجاد یک موج برای همراه ساختن آنها با این شورا، خوشبین است.
گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی که زمانی یکی از مخالفان مسلح حکومت بود، یک بار در پاسخ به سوال خبرنگاری برای تشویق طالبان به روند صلح، گفته بود "طالبان آماده هستند، ولی اینجا یک تعداد آماده نیستند و نمی‌خواهند!"
آقای خلیلی اما در پاسخ به این ادعا می‌گوید مقامات عالی رتبه حکومت به او اطمینان دادند که اراده صلح در بین آنها وجود دارد و صلح یک امر ضروری است.
او می‌گوید: "باورمند نیستم که کسی در افغانستان صلح نخواهد، ممکن است در شیوه‌ها و یا چگونگی آن صلح تفاوت دیدگاه وجود داشته باشد... تمام ملت افغانستان آرزوی ختم جنگ چهل ساله و برقراری صلح را دارند."