از چند ماه به این طرف کابل – پایتخت شاهد حملات خونین انتحاری و انفجاری بوده است. در حملات انتحاری چند ماه اخیر گروه‌های طالبان و داعش بر مزاکز نظامی، هتل‌ها و مراکز فرهنگی در پایتخت، صدها نفر کشته و صدها تن دیگر زخمی شده‌اند.
گروه طالبان شنبه‌ی هفته‌ی گذشته با استفاده از یک موتر آمبولانس که پر از مواد منفجره بود، حمله‌ی مرگباری را در ورودی وزارت داخله‌ی سابق در چهارراهی صدارت که از مزدحم‌ترین بخش‌های شهر کابل است، انجام داد. در این رویداد بیشتر از 300 تن کشته و زخمی شدند. شفاخانه‌ی جمهوریت، دفتر شورای عالی صلح، سفارت سویدن، اتحادیه اروپا، قنسلگری هندوستان، فرماندهی پولیس کابل و چندین اداره‌ی مهم دیگر دولتی نیز در نزدیکی‌های محل انفجار موقعیت دارند.
راویان فاجعه‌ی روز شنبه‌ی کابل، از این رویداد خونین روایت‌های تلخی دارند. با چند تن از شاهدان رویداد در این باره گفت‌وگو کرده‌ایم و آنان چشم‌دیدهای شان را با ما در میان گذاشته‌اند. این‌ها کسانی هستند که تاکنون آب و دانه‌ی شان در روی زمین باقی است و چانس زنده ماندن دوباره را یافته‌اند.
اسلام‌الدین خان، مرد میان سالی است که در حدود 30 متری محل رویداد دکان برگر فروشی دارد. اسلام‌الدین خان می‌گوید او در حال پذیرایی از مشتریانش بود که ناگهان انفجار بسیار نیرومندی رخ داد. او لحظه‌ای پس از انفجار، شاهد صحنه‌ی تلخی بوده که می‌گوید حتا تصورش غیر قابل تحمل است.
به گفته‌ی او شماری در دقایق نخست وقوع انفجار جان داده بودند و تعدادی که زخمی بودند، در گوشه و کنار جاده میان خاک و خون و جویچه‌های آب افتیده و دست و پا می‌زدند. زخمیانی که به هوش بودند ضجه و ناله سر می‌دادند تا اگر کسی در این نزدیکی‌ها باشد به فریاد آن‌ها برسند.
اسلام الدین می‌گوید وضعیت بسیار دشواری را شاهد بوده است. اکنون که به آن زمان می‌اندیشد وجودش از ترس می‌لرزد و دلش برای آن‌هایی می‌سوزد که این طرف و آن طرف در میان خون و جوی‌های آب دست و پا می‌زدند. تنها او حدود 60 تا 70 کشته و زخمی این رویداد را به کمک پولیس به رنجرها و آمبولانس‌ها بالا کرده است.
به گفته‌ی اسلام‌الدین حوالی ساعت 1 پس از چاشت، شمار زیادی از مردم در این محل برای طی مراحل کارهای اداری شان گردآمده بودند که انفجار صورت می‌گیرد. او با گلوی پر از بغض می‌گوید از حکومت هیچ چیزی تقاضا ندارد؛ جز تأمین امنیت جان و مال مردم.
احمد نوید عثمانی از دیگر شاهدان رویداد می‌گوید کسانی را از محل انفجار بلند کرده که یا دست و پا و یا هم سرش از بدن جدا شده بود. این بدترین لحظاتی بوده که عثمانی در زندگی خود با آن روبه‌رو شده است؛ تماشای همنوعانش در حال جان کندن و تلاش برای زنده ماندن. گلوی احمد نوید را در حالی که بغض می‌فشرد، خطاب به رهبران حکومت گفت: «به لحاظ خدا! دیگر کافی‌ست. حالا بیایید و از حال و روز مردم باخبر شوید. یک بار هم که شده ببینید مردم غریب چی می‌کَشَند؟»
یکی از شاهدان رویداد که برای انتقال قربانیان این فاجعه‌ی خونین با نیروهای امنیتی همکاری می‌کرده‌ ، گفت، مادری پس از دیدن جسم بی‌جان فرزند نوجوانش در شفاخانه‌ی ایمرجنسی، حمله‌ی قلبی کرده و در کنار پسرش جان باخت.
شاهدان می‌گویند اگر رییس‌جمهوری و رییس اجرائیه توانایی اداره‌ی کشور و تأمین امنیت شهروندان را ندارند باید از قدرت کنار بروند و عرصه را برای کسانی خالی کنند که کشور و مردم را از این بحران و ناامنی نجات بدهند.
مردم عام معمولا قربانی اصلی چنین رویدادها در کشور هستند. در این حمله نیز در کنار کشته و زخمی شدن بیشتر از 300 نفر، شمار زیادی از دکانداران و باشندگان محل با فرو ریختن شیشه‌های مغازه‌ها و منازل شان، خسارات مالی زیادی متقبل شده‌اند.
در حدود 20 متری محلی که انفجار صورت گرفته است، یک هتل نیز موقعیت دارد. ساختمان آن به کلی از بین رفته است. هیچ چیزی در آن باقی نمانده و دار و ندار آن به خاک یکسان شده است. صوفی رازمحمد مالک این هتل گفت از 12 کارمند این هتل، 6 نفر آن‌ها زخمی شده‌اند و شمار زیادی از مشتریانش به‌شمول زنان و کودکان به خاک و خون کشیده شدند. به گفته‌ی صوفی رازمحمد با ویرانه شدن هتل‌اش، نزدیک به 50 هزار دالر زیان دیده است. وی گفت همه سرمایه‌اش را در پی این انفجار از دست داده و در صورتی که دولت با او و دیگر کسانی که دکان‌ها و منازل شان از بین رفته کمک نکند، دیگر توانایی بازسازی هتل‌اش را ندارد.
از سویی هم سخنگوی وزارت صحت عامه روز یکشنبه 8 دلو، در یک کنفرانس خبری گفت در حال حاضر در رسیدگی به وضعیت زخمیان مشکلی وجود ندارد و برای مجروحین در شفاخانه‌های شهر کابل خدمات درمانی عرضه شده است. سخنگوی وزارت صحت عامه درحالی از رسیدگی به وضعیت زخمی‌ها اطمینان داد که لحظات پس از انفجار گزارش‌هایی وجود داشت که در شفاخانه‌های شهر بستر خالی برای سایر زخمی ها باقی نمانده است.
درباره‌ی اینکه چه تعداد از قربانیان حمله‌ی روز شنبه‌ی طالبان در کابل، افراد نظامی و چه تعداد دیگر غیر نظامی بودند، سخنگوی وزارت صحت چیزی نگفت. به گفته‌ی او داکتران تلاش دارند تا به زخمیان رسیدگی عاجل صورت گیرد. وی افزود که تفکیک هویت شغلی کشته و زخمیان در مراحل بعدی با رسانه‌ها شریک خواهد شد. اما ویس احمد برمک وزیر داخله یک روز پس ازاین حمله در یک کنفرانس مشترک خبری با وزیر دفاع و رییس امنیت ملی حضور یافت و گفت که «شمار زیادی از نیروهای پولیس» هم شامل کشته ‌شده‌های رویداد روز شنبه هستند. آقای برمک آمار مشخصی از تلفات پولیس ارائه نکرد.
مسئولان امنیتی: انتقام شهدا را می‌گیریم
طارق شاه بهرامی وزیر دفاع کشور روز یکشنبه در کنفرانس خبری مشترک با وزیر داخله و رییس عمومی امنیت ملی گفت که نیروهای امنیتی نه‌تنها با گروه طالبان؛ بلکه با بیست گروه تروریستی در جنگ هستند. او افزود: «وعده می‌دهم انتقام خون شهدا را می‌گیریم.»
وزیر دفاع همچنان گفت، طی چند روز گذشته نیروهای امنیتی کشور 106 مخالف دولت را کشته و 11 قرارگاه آنها را از بین برده‌اند.
با این حال، ویس احمد برمک وزیر داخله در مورد چگونگی حمله توضیح داد. او گفت نظر به یافته‌های تحقیقات ابتدایی، حمله با دو آمبولانس صورت گرفته است. به گفته‌ی او، آمبولانس اولی که بمب‌گذاری شده نبوده، از سوی نیروهای امنیتی متوقف شده و سپس آمبولانس دومی به بهانه این که بیمار عاجلی را منتقل می‌کند، به سرعت از ایست بازرسی گذشته است. وی افزود زمانی که در ایست بازرسی دوم پولیس آمبولانس دوم را متوقف می‌کند، در این زمان انفجار صورت می‌گیرد. به گفته‌ی وزیر داخله 103 تن در این رویداد کشته و 235 تن دیگر زخمی شدند.
وقوع این‌گونه حملات در پایتخت کشور پرسش‌برانگیز است. اینکه چگونه یک موتر پر از مواد انفجاری خودش را به مهم‌ترین بخش پایتخت رسانیده و منفجر می‌کند، جای سوال است. اما وزیر دفاع ملی در این باره گفت: «مخالفان چون در جبهات جنگ با شکست مواجه‌اند مردم ملکی را هدف قرار می‌دهند.»
معصوم استانکزی، رییس امنیت ملی اما در این نشست خبری گفت که افتتاح پروژه‌های اقتصادی سبب افزایش حملات در کشور شده است.
حکومت به دنبال حمله‌ی خونین روز شنبه در کابل، روز یکشنبه ۸ دلو را ماتم ملی و روز دوشنبه را در پایتخت رخصتی عمومی اعلام کرد.
الیاس طاهری