شهروندان کشور، در پی تشکیل "ائتلاف بزرگ ملی" و جریان‌های سیاسی منتقد دولت، این اجتماعات را نوعی بازی سیاسی می‌خوانند و می‌گویند که این اقدامات تأثیری بر بهبود زندگی مردم نخواهند گذاشت.
سی و پنج حزب و جریان سیاسی چند روز پیش با تشکیل ائتلافی، از عملکرد حکومت در قبال انتخابات، گفتگوهای صلح و آزادی زندانیان مخالفان مسلح دولت انتقاد کردند و دولت را به نحوی خودکامه خواندند. مجتبی احمدی، دانشجوی علوم سیاسی به تشکیل چنین ائتلاف‌هایی به دیده شک می‌نگرد و می‌گوید که این بازی‌های سیاسی برای ما "نان" نمی‌شود.
آقای احمدی توضیح داد، طی بیش از یک و نیم دهه‌ی اخیر، چندین بار احزاب و گروه‌های سیاسی با هم ائتلاف کردند و دولت را تحت فشار قرار دادند تا امتیازاتی برای خود و تشکیلات‌شان جذب کنند. زمانی که به امتیازات خود رسیدند ائتلاف‌ها از هم پاشید، گویا که همه چیز درست شده است.
او تصریح کرد: درست است که حکومت نیز به نوعی خودکامه است، برخی از گروه‌های قومی را حذف می‌کند و امتیازی به آنان نمی‌دهد، اما ناله‌ی احزاب و جریان‌های سیاسی فقط و فقط برای منافع شخصی خودشان است.
این دانشجوی علوم سیاسی ادامه داد و گفت: "من هیچ باوری به تشکیل ائتلاف‌ها برای حق خواهی ندارم."
عباس نعمتی دیگر دانشجو هم دیدگاه مشابهی دارد. او می‌گوید که سال به سال سطح فقر در کشور بالا می‌رود؛ اما برعکس آن میزان تشکیلات و سرمایه‌‌ی احزاب و گروه‌های سیاسی بیشتر می‌شود.
آقای نعمتی گفت که به دلیل اینکه احزاب ما دموکراتیک نیست و بیشتر شبیه یک نظام کوچک توتالیتر/ مطلقه است، باید مردم خودشان به صحنه بیایند و دادخواهی کنند.
او بر این باور است که حکومت در آینده نزدیک با شماری از سران این گروه‌های سیاسی و یا احزاب وارد معامله می‌شود و این ائتلاف نیز همانند سایر ائتلاف‌ها در نطفه خفه می‌شود، اما دسترخوان مردم همچنان خالی از نان خواهد بود.
کارشناسان نیز بر این باورند که در افغانستان به صورت معمول، انجمن‌ها، گروه‌ها و ائتلاف‌ها به صورت فصلی و به منظور کمپاین و یارگیری برای انتخابات برگزار می‌شود.
خداداد وطن‌دوست، استاد دانشگاه می‌گوید که اگر نگاهی بر تشکیل ائتلاف‌های سیاسی در دوره دموکراسی یا پسا طالبان بیندازیم، می‌بینیم که چندین ائتلاف و گروه سیاسی برای سهم گیری در قدرت تشکیل و بعد دوباره منحل شده است.
 آقای وطن‌دوست افزود که اکثر این احزاب و جریان‌های سیاسی وقتی که در قدرت سهیم شده‌اند و یا این که امتیازی گرفته‌اند، ائتلاف را فراموش کرده‌اند.
برخی از شهروندان اما نظر متفاوت دارند. آنان می‌گویند باید احزاب و گروه‌هایی باشد تا با استفاده از قدرت، ارتباطات و سرمایه‌شان حکومت را متوجه خودکامگی‌هایش کند.
وحیدالله پیک، شهروند کابل می‌گوید که شهروندان توانایی چندانی در قسمت بسیج سازی نیروی مردمی ندارند و تاکنون هم جنبش‌های مردمی جواب نداده و بهترین گزینه احزاب و جریان‌های سیاسی است.
آقای پیک به جنبش تبسم، جنبش روشنایی و جنبش رستاخیز تغییر اشاره کرد و گفت که هیچ کدام از این حرکت‌های مردمی که حضور پر رنگ احزاب در پشت آنان نبود، نتیجه‌ای ملموس نگرفت.او در ادامه افزود، حزب جنبش ملی اما به دلیل اینکه از قدرت و مدیریت خاصی برخوردار بود، توانست پیام خود را به حلقه ارگ برساند و خواسته‌اش را به کرسی بنشاند.
بهزاد هاشمی دیگر باشنده کابل نیز گفت که باید چنین ائتلافی در چنین شرایطی تشکیل می‌شد تا حکومت را متوجه کج روی‌هایش می‌کرد.
آقای هاشمی افزود اگرچه ممکن است این ائتلاف از حکومت امتیاز طلبی کند، اما اینکه در ترکیب این ائتلاف از اقوام مختلف حضور دارد، به نوعی آن را می‌توان گامی به سمت ملت سازی تصور کرد.
ائتلاف بزرگ ملی که سه روز پیش تشکیل شد، هدف اصلی آن آمادگی برای انتخابات ریاست جمهوری، تغییر نظام انتخابات و مبارزه با تبعیض و تعصب گفته شد.
ارگ نیز اعلام کرده که حکومت وحدت ملی از برنامه‌ها، پیشنهادها و طرح‌های احزاب و ائتلاف‌های سیاسی و فعالان جامعه مدنی که در مطابقت با قوانین نافذۀ کشور و آرزوهای مردم باشد، استقبال می‌کند.
ریاست جمهوری به این باور است که ائتلاف‌ها و جریان‌های سیاسی برنامه‌محور می‌توانند در راستای تحقق برنامه‌های ملی، ممد واقع شوند.