منبع: واشنگتن پست
نويسنده: رايان کراکر
برگردان: خيرمحمد مقدسي
در ماه جنوری سال 2002 میلادی به هدف گشایش سفارت امریکا در افغانستان به کابل آمدم ویرانی همه جا را فرا گرفته بود هیچ ساختمانی نشانی از آبادی نداشت. میدان هوایی کابل مسدود بود، فرودگاه پر از حفره‌های بمب و طیاره‌های تخریب شده بود، همه ساختمان‌ها بر اثر جنگ فروریخته بود که یادآور برلین پس از جنگ جهانی دوم در سال 1945 بود.
دو دهه جنگ پیهم میراث هولناکی را برای مردم افغانستان بر جا گذاشته بود. آسیب‌های جنگ نه تنها زیرساخت‌های افغانستان را تخریب کرده بود بلکه مردم افغانستان از جنگ‌های داخلی که در اواخر دهه 1970 میلادی آغاز شد و به دنبال آن ظلم و ستم حاکمیت طالبان را تجربه کرده بود رنج فراوانی دیده اند که در نتیجه این جنگ‌ها هیچ کسی بیشتر از زنان و دختران افغانستان رنج ندیده است.
ایالات متحده امریکا در ماه اکتبر سال 2001 میلادی طالبان را به دلیل این‌که این گروه طراحان حملات یازده سپتامبر را در افغانستان پناه داده بود از بین برد. تلفات انسانی در زمان حاکمیت طالبان باعث شد که امریکا کمک‌های اولیه اش را روی مردم افغانستان متمرکز کند نه دیگر چیزها.
من به یاد می‌آورم زمانی را که اولین بار یکی از اعضای کنگره ما جوبای دن(Joe Biden) که بعدها رئیس کمیته روابط خارجی مجلس سنا بود، از یک مکتب دخترانه که ما کمک کرده بودیم دوباره گشایش یابد بازدید کرد. در صنف اول مکتب دخترانی بین سنین 6 تا 12 درس می‌خواندند؛ اما دخترانی که در سنین بالاتری قرار داشتند در زمان حاکمیت طالبان در افغانستان از رفتن به مکتب محروم شده بود ولی آن‌ها از این‌که با دختران کوچک‌تر از خود درس می‌خواندند برای شان خجالت‌آور نبود آن‌ها فقط از این‌که درس می‌خواندند خوش‌حال بودند.
پس از پایان حاکمیت طالبان نُه صد هزار دانش‌آموز در مکتب‌های افغانستان که همه آن‌ها پسر بودند درس می‌خواندند؛ اما وقتی‌ که من در سال 2012 میلادی افغانستان را به حیث سفیر امریکا ترک کردم 8 میلیون دانش‌آموز مصروف تحصیل بود که 40 درصد آن‌ها را دختران تشکیل می‌داد.
ما هم‌چنین زنان افغان را تشویق کردیم تا نقش قانونی خود را در تجارت، قانون‌گذاری و در بخش‌های دیگر دولت و ارتش بازی کنند. پیام ضمنی ما این بود که اگر شما قدم بردارید و به پیش حرکت کنید ما شما را حمایت می‌کنیم. من از طریق آژانس توسعۀ بین‌المللی ایالات متحده(USAID) برای آن عده از زنان افغان که بر اثر خشونت‌های فامیلی از منزل فرار می‌کردند پناهگاه فراهم کرده‌ام که این نشان می‌دهد در جامعه مرد سالار افغانستان تنها طالبان نیست که امنیت زنان را تهدید می‌کنند.
اکنون ایالات متحده به طور مستقیم با طالبان مذاکره می‌کند. چارچوب توافق که روز دوشنبه اعلام کرده دو طرف بر سر اعلام آتش‌بس و خروج کامل نیروهای امریکایی از افغانستان به توافق رسیده است. هم‌چنین طالبان وعده داده که دیگر گروه‌های تروریستی که منافع امریکا را با خطر مواجه می‌کند در افغانستان پناه ندهد. به عبارت دیگر این گروه وعده داده است که حملات شبه 11 سپتامبر تکرار نشود.
چارچوب این توافق بدون هیچ نماینده‌ای از افغانستان به دست آمده است. طالبان از گفت‌وگو های مستقیم با دولت افغانستان امتناع ورزیده چون این گروه باورمند است که دولت افغانستان غیرقانونی و یک دولت دست نشانده از طرف امریکا می‌باشد. با قبول کردن این درخواست طالبان ما گفته‌های خودمان را که ادعا می‌کنیم از دولت افغانستان حمایت می‌کنیم نقض کرده ایم.
روندی که حالا در گفت‌وگوهای صلح افغانستان در جریان است شباهت به مذاکرات صلح پاریس در مورد جنگ ویتنام دارد. حالا هم ما با رفتن به میز مذاکره با طالبان به این گروه تسلیم می‌شویم و ما فقط شرایط تسلیم شدن خود را مورد مذاکره قرار می‌دهیم. طالبان هرگونه تعهدی را به ما می‌‎هد چون می‌داند وقتی که ما افغانستان را ترک کنیم آن‌ها در قبال اجرای این تعهدات هیچ الزامی ندارد.
حالا ایالات متحده امریکا می‌تواند اعلام کند که مذاکرات را فراتر از چارچوب موضوعات مهم و بدون اشتراک دولت افغانستان ادامه نمی‌دهد؛ چون در حال حاضر، اشتراک دولت افغانستان در جریان پروسه صلح با طالبان از همه مهم‌تر است.
تا زمانی که دولت افغانستان بخواهد باید نیروهای امریکایی در این کشور باقی بماند تا از منافع ملی امریکا و ارزش‌های اساسی مانند حقوق زنان و حقوق بشر که ما از سال 2001 میلادی تا حال برای آن می جنگیم دفاع کند. موضوع خروج نیرهای امریکایی از افغانستان باید مورد بحث نباشد مگر این که راه حل دیگری پیدا شود.
رئیس جمهور باراک اوباما در عراق ثابت کرد که ایالات متحده نمی‌تواند جنگ را با خروج نیروهایش از میدان نبرد خاتمه بدهد؛ زیرا ما با این کار خود میدان جنگ را عملا به مخالفان خود رها می‌کنیم.
حالا رئیس جمهور ترامپ در افغانستان دو انتخاب دارد؛ او می‌تواند سیاست باراک اوباما را دنبال کند و افغانستان را عملا به نفع طالبان ترک کند و یا او باید بداند که ایالات متحده امریکا دارای منافع، ارزش‌ها و متحدانی است که آن‌ها را در هر وضعیتی حمایت می‌کند.
رایان کراکر دیپلمات امریکایی سفیر سابق امریکا در افغانستان، عراق، پاکستان، سوریه، کویت و لبنان بود.