شکاف میان دولت و ملت واقعیت عریان، آشکار و غیر قابل کتمان جامعه افغانی بوده که از دیر باز وجود داشته و متاسفانه هنوز هم وجود دارد. هنوز هم فاصله و احساس جدایی میان مردم و حکومت قابل توجه است که در مقاطع مختلف، این احساس جدایی کمتر یا بیشتر می‌گردد. شکاف دولت و ملت، گاهی با شکاف دیگری که در بسیاری از کشورهای توسعه نیافته دیگر نیز وجود دارد و در افغانستان مشکل آفرین بوده (شکاف میان شهر و روستا) همپوشانی پیدا کرده و هم‌ راستا واقع می‌شود.
وجود شکاف‌های اجتماعی در یک جامعه، به گسل‌های اجتماعی تعبیر می‌شوند که مانند آتش زیر خاکستر، دنبال سربرآوردن است و در شرایط که مجال بروز پیدا کند، شعله ور گشته و تکانش و زلزله‌های ترسناک و چه بسا ویرانگری ایجاد می‌کند.
در نظرداشت و توجه حکومت افغانستان، به شکاف ملت و دولت به نفسه امر ضروری است اما در شرایط کنونی که موضوع مذاکره با طالبان هر روز جدی و جدی تر می گردد، ضرورت چند چندان یافته است. پاکستانی‌ها و افسران پنجابی از شیطنت و فتنه‌گری‌های مختلفی استفاده و به دنبال تشدید شکاف و ایجاد اختلافات بیشتر میان حکومت، مردم و جریان‌های ذینفوذ اجتماعی در افغانستان است. بنابراین، در شرایط پر تلاطم و پر تشویش کنونی، ابتکار حکومت در راستای ایجاد اجماع و توافق ملی، کار نیک و شایسته است. انتظار این است که با توجه به حساسیت و شکنندگی اوضاع، این روند ادامه یافته و تجربه موفق حکومت، در دو مورد که ذیلاً به آن پرداخته شده است ادامه یابد.
اول: توافق حکومت، احزاب، جریانات سیاسی و کاندیدان ریاست جمهوری، در مورد روند معرفی و انتخاب کمیشنران کمیسیون‌های انتخابات و تعدیل قانون انتخابات، اقدام نیک و کاری مدبرانه بوده است. انتخاب مشارکتی، عادلانه، علنی و دموکراتیک کمیشنران، در فضای دوستانه و پر از اعتماد، امیدواری‌ها و واکنش‌های مثبتی را در افکار عمومی ایجاد کرده است. اولاً مشارکت دادن احزاب در این روند ملی، باعث ایجاد وفاق جمعی بیشتر در سطح جامعه شده است. ثانیاً حکومت با مدیریت تنش‌های داخلی، ثابت کرده است که بر اوضاع مسلط شده و حالا می‌تواند با اتکا به پشتوانه داخلی، با اعتماد به نفس بیشتری برای صلح، چانه‌زنی ‌نماید.
دوم: اعلان آمادگی تجدید نظر در مورد ترکیب هیأت صلح از جانب حکومت افغانستان و مشارکت دادن احزاب و جریان ذینفوذ اجتماعی، کاری عاقلانه دیگری است که از جانب دولت در پیش گرفته شده است.
این کار نیز، از یک طرف، باعث مدیریت اختلافات داخلی، شده و از طرف دیگر، تاکتیک و ترفند طالبان را خنثی و بی اثر می‌سازد. طالبان با دیکته پاکستانی‌ها، هم بر نعل می‌زنند و هم بر میخ می‌کوبند. آنان، هم از مذاکره با دولت افغانستان، طفره می‌روند و هم، احزاب و جریانات سیاسی را به مذاکره دعوت می‌کنند. واضح است که این ترفند نخ‌نما و شناخته شده برای مردم افغانستان است. آنان با طرح این موضوع، هدفی جزء، تضعیف موقف دولت و جانب افغانستان را ندارند. بنابراین تجدید نظر در مورد ترکیب هیأت مذاکره کننده جانب افغانی، پادزهر این شیطنت پاکستانی – طالبانی است.
انتظار این است که سیاست‌گران و سیاست‌سازان افغانستان،‌ با درک و دریافت حساسیت موضوع و شکنندگی اوضاع، با موضوعات و مسایل، با دور اندیشی و آینده نگری بیشتری برخورد نمایند. احزاب و جریانات موجود در داخل نظام با همه حرف‌ و حدیث‌هایی که با هم دارند، در نهایت جریان خودی و درون نظام، شناخته می‌شود که در صف مردم و دولت افغانستان قرار دارد. اما منافع طالبان و حامیان خارجی آنان، دقیقاً در جهت مخالف مردم افغانستان است. آنان خواب دوباره انحلال اردوی افغانستان و تشکیل حکومت دست نشانده پاکستان را در سر می‌پرورانند. مدیریت شایسته اوضاع کنونی، نیازمند تدبیر، حمایت و پشتوانه داخلی و اجماع ملی است. بنابراین، وحدت و همدلی، کلید موفقیت در این مرحله تاریخی و سرنوشت ساز می‌باشد که این موضوع را با چاشنی هنر و شرینی شعر شاعر می‌شود بهتر و دلنشین‌تر بیان کرد:
رشته ی وحدت چو قوم از دست داد
صد گره بر روی کار ما فتاد
ما پریشان در جهان چون اختریم
همدم و بیگانه از یک دیگریم
باز این اوراق را شیرازه کن
باز آیین محبت تازه کن