حمیرا قادری چادر خود را برای مکتب رفتن اوتو می زد زمانی که پدرش به او گفت دیگر نیازی به آن چادر ندارد، زیرا طالبان منطقه آنان را گرفته است. برای پنج سال آینده، قوانین سختگیرانه این گروه به معنای آن بود که او دیگر به سختی خانه را ترک خواهد کرد.
یک نسل از زنان در افغانستان از زمانی که طالبان در سال ۲۰۰۱ از قدرت کنار زده شد، رشد کرده بودند. اما بسیاری از کسانی که کشور را بسوی تغییرات عمیق، مکتب رفتن، یا مثل روزنامه نگاران و سیاستمداران هدایت کرده بودند، با خاطراتی از سوی قانون سختگیرانه و زن ستیزانه آنها اذیت شدند.
قادری حالا ۳۴ سال دارد و اکنون نویسنده و فعال مدنی است گفت: «من نمی توانم آن سال ها را فراموش کنم». اولین فعالیت او در زمینه روزنامه نگاری زمانی است که شورشیان هنوز هم هرات را کنترل می کردند، یک تهدید عمومی را به همراه داشت.
همانطوری که ایالات متحده برای خروج از طولانی ترین جنگ خود و افغانستان به سوی یک معامله صلح در حال حرکت است، زنان افغان امیدوار است که صلح در نهایت مورد توجه قرار گیرد و از این که حقوق شان به قیمت پایان دادن به مبارزه قربانی شود، می ترسند.
این بهترین معامله برای طالبان است، اگر افغانستان را به جنگ های داخلی سال ۱۹۹۰ که کشور را به تاخت و تاز مبدل کرده بود، بکشاند؛ اما اگر امنیت به معنای بازگشت به همان قوانینی که توسط طالبان طی آن دهه بود، باشد؛ این صلح برای آنها تلخ خواهد بود.
فوزیه کوفی، یکی از اعضای پارلمان و یکی از دو زن در گفت‌وگوهای اخیر در مسکو بین طالبان و ده ها تن از سردمداران افغانستان گفت: «من فکر می کنم تلاش برای رسیدن به یک توافقنامه صلح با طالبان حرکت خوبی است.»
«نگرانی که ما در مورد این روند داریم این است که مردم افغانستان بخشی از این روند نیستند، به ویژه زنان که بیشترین قیمت را تحت حکومت طالبان پرداخت کردند. زنان نمی دانند که در آینده چه اتفاقی در زندگی آنان خواهد افتاد و به آزادی هایی که آنان بعد از طالبان بدست آوردند.»
عادله کبیری، استاد دانشگاه هرات گفت: «طالبان چهار سال از زندگی من را هنگامی که من خیلی جوان بودم، گرفت. این باید زمانی برای مطالعه و لذت بردن از زندگی من می بود، اما آنها اجازه نمی داد من حتی خانه ام را ترک کنم. من هرگز نمی خواهم آن سالها تکرار شود.»
قوانین سختگیرانه با مجازات های شدید حتی برای اشتباهات جزئی اجرا می شد. برای دو تن از خویشاندان سوسن بهبودزاده، فعال مدنی، که فراموش كرده بودند هنگام خرید لباس در بیرون برقه بپوشند، با عواقب خطرناکی روبرو شدند.
وی گفت: «طالبان آنها را آنقدر شلاق زدند که یکی از آنها ۲۰ روز بعد جان باخت و دیگری طی ۱۹ سال گذشته با مشکلات روحی زندگی کرده است.» بهبودزاده یک مدرسه مخفی برای دختران راه اندازی کرد اما اکثر آنها «از رفتن به صنف هراس داشتند.»
در مسکو، طالبان به برخی از نگرانی های زنان پاسخ دادند و امید دادند که اسلام حقوق زنان را برای تحصیل و کار تضمین کرده است. اما آنها همچنان به فعالان حقوق زن برای گسترش «بداخلاقی» و «بیشرمی» حمله کردند.  این پیام های متفاوت موجب نگرانی شده است که شورشیان ممکن است وعده های خود را در مورد حقوق زنان برای بیرون راندن سربازان غربی و بازگشت به شیوه های گذشته در زمانی که که ترس از ایالات متحده از بین برود، عملی نکند.
سودابه احراری، ۲۹ ساله، سردبیر خبرگزاری زنان افغانستان (AWNA) ، گفت: «در سال های اخیر گزارش های متعددی درباره ضرب و شتم و محاکمه عمومی زنان توسط طالبان وجود داشته است.» «بنابراین اگر طالبان را به عنوان بخشی از حکومت در اینجا تصور کنیم، حتی مطمین نیستم که ما را از اعضای کامل جامعه در نظر بگیرد. من واقعا نگرانم که محدودیت های زنان در دهه ۱۹۹۰ بازگردانده شود.»
هیچکس انتظار ندارد که زنان را در هیات طالبان ببینند، و به این ترتیب طرف های معامله تلاش خود را بر فشار جامعه بین المللی و اعضای برجسته افغانستان متمرکز می کنند.
شبکه های زنان افغان پیش از مذاکرات در مسکو، از مردان خواستار «آوردن زنان به میز» شدند. زنان عکس ها و پیام هایی را در رسانه های اجتماعی با هشتگ # AfghanWomenWillNotGoBack ( زنان افغان به عقب برنمی گردند) به اشتراک گذاشتند.
و برعلاوه تمام مشکلات افغانستان که شامل مرگ و میر بالای مادران، خشونت سنتی در برابر زنان و سواد پایین است، همچنان پیشرفت زیادی قابل تجلیل و محافظت وجود دارد.
طی دهه گذشته، میلیون ها دختر تحصیل کردند، داکتران و معلمان زن در سراسر کشور کار می کنند، زنان شروع به تجارت کرده اند و از خانواده هایشان حمایت می کنند و ۲۵ فیصد از سیاستمداران کشور زن هستند. تعداد اندکی از آنها با مذاکرات صلح مخالفت می کنند؛ آنها فقط می خواهند بخشی از آنها باشند.