مارتین مک‌دونا نمایشنامه‌نویس، فیلمنامه‌نویس و فیلمساز ایرلندی – بریتانیایی در سال 2017 میلادی در نکوهش فساد اداری فلم «سه بیلبورد خارج از ابینگ، میزوری» را ساخت. در این فلم، زنی بنام میلدرد هیز بعد از تجاوز و مرگ دلخراش دخترش سعی می‌کند از راه قانونی پرونده او را دنبال کند اما راه به جایی نمی‌برد و با کم‌کاری پولیس مواجه می‌شود.
میلدرد، سه بیلبورد در خارج شهر اجاره می‌کند و بر روی هر کدام از آن‌ها جملات مختلفی می‌نویسد و همین باعث می‌شود تا توجه رسانه‌ها و پولیس به بیلبوردها جلب شود.
رئیس پولیس سعی می‌کند میلدرد را قانع کند که بیلبوردها را بردارد اما او مخالفت می‌کند و این باعث بروز اتفاقات مختلفی برای او و خانواده اش می‌شود... سرانجام رئیس پولیس خودکشی می‌کند.
اکنون کارزار/کمپاین اترا کجاست وارد مرحله جدیدی شده، این بار شهروندان و کسانی که این کارزار را راه اندازی کرده‌اند، با نقاشی در سطح شهر به دنبال اترا می‌گردند.
حال این پرسش پیش می‌آید که این حرکت مدنی همانند فلم «سه بیلبورد خارج از ابینگ، میزوری» مقام‌های مسئول را پاسخگو می‌کند یا خیر؟
آرین عزیز، شهروند کابلی می‌گوید که این اقدام ممکن تاثیر گذاری بیشتری نسبت به اقدامات گذشته داشته باشد، چون از این مسیر مزدحم روزانه ده‌ها مقام مسئول وزارت مخابرات، اداره اترا و کارمندان شرکت‌های مخابراتی عبور می‌کنند، شاید خجالت بکشند و اقدامی بکنند.
علی محمدی نیز با ضرب المثلی گفت: "در خانه اگر کس است، یک حرف بس است". او افزود متاسفانه وجدان‌ها خفته‌اند، صدای هزاران شهروند نتوانست آنان را بیدار کند. امیدوارم که چنین اقدامی باعث بیداری وجدان مسئولان شرکت‌های مخابراتی و اترا شود.
گروه هنر سالار، این بار با همکاری شماری از هماهنگ کنندگان کارزار «اترا کجاست» روی دیوار ساختمان ولایت کابل، که منتهی به وزارت مخابرات، اترا و چند نهاد دیگر دولتی می‌شود؛ چهار تن را نقاشی کرده و با چهار زبان فارسی، ازبیکی، پشتو و انگلیسی نوشته است که "کریدیت مرا دزدی نکنید." در زیر این تصویر هشتگ اترا کجاست نیز درج شده است.
میرویس آریا، یکی از کسانی که این کارزار را راه اندازی کرده است، به روزنامه افغانستان‌ما گفت که در ادامه کمپاین در فضای مجازی و چاپ بروشور، این بار بر آن شدیم که این نقاشی را در این مکان رسم کنیم تا هر روز مردم، مسئولان دولتی و شرکت‌ها که از این مسیر می‌گذرند با این اعتراض مواجه شوند.
آقای آریا افزود که اگر این روش نتیجه نداد، در مرحله بعد در سطح شهر بیلبوردهای را نصب خواهیم کرد تا این صدای اعتراض را به گوش مسئولان برسانند.
او همچنین علاوه کرد که با این گونه اعتراض ما سرک‌ها و جاده‌ها را مسدود نمی‌کنیم و مشکلی را برای کس و یا نهادی خلق نمی‌کنیم بلکه می‌خواهیم از راه انسانی و مدنی صدای اعتراض خود را بلند کنیم.
بیش از سه ماه است که شماری از شهروندان کشور با هشتگ «اترا کجاست» تجربه و خاطرات خود را از کم کاری‌ها و آنچه را که دزدی شرکت‌های مخابراتی می‌دانند در فضای مجازی منتشر می‌کنند و از اداره اترا (اداره تنظیم خدمات مخابراتی) می‌خواهند که بر کارکرد شرکت‌های مخابراتی نظارت داشته باشند.
در پی راه اندازی این کارزار، تاکنون اداره اترا دو نشست خبری دایر کرده، مسئولان شرکت‌های مخابراتی را برای پاسخگویی به شهروندان دعوت کرده و پای وزیر مخابرات را نیز به این ماجرا کشانده است اما شرکت‌ها همچنان کم کاری می‌کنند و مشترکان ناراض‌اند.
مهدی، یکی از کاربران فیسبوک در اعتراض به کارکرد شبکه‌های مخابراتی با هشتگ «اترا کجاست» نوشته که شرکت مخابراتی سلام در این اواخر قیمت بسته‌های اینترنت خود را کاهش داده و یک جی‌بی انترنت را به قیمت ۱۱۵ افغانی ارائه می‌کند. اما بعد از کاهش قیمت، انترنت این شبکه دو مشکل عمده پیدا کرده که نوعی دیگری از دزدی است.
او نوشته: یک- سرعت انترنت سلام به صورت چشمگیری کاهش پیدا کرده و حتی نصف سرعت سابق آن نیست. دوم، بسته‌ها زودتر از بسته‌های قبلی تمام می‌شود.
مهدی تشریح کرده که از وقتی که انترنت سلام ارزان شده، بسته‌های انترنت این شبکه با استفاده مشابه زمان قبل از تخفیف، پنج تا هفت روز زودتر خلاص می‌شود، در عین حال که سرعت ضعیف مانع استفاده درست می‌شود. کافی است بخش داتا روشن باشد، حتی اگر استفاده نشود، هم از بسته شما مصرف می‌شود.
او در ادامه نوشته که این دو مسئله نشان می‌دهد که کاهش قیمت انترنت شبکه سلام نوعی دیگری از دزدی است و مصارف ماهیانه یک کاربر را بیشتر از قبل می‌کند، چون قبلا اگر یک بسته سه جی‌بی را بیست روز مصروف می‌کردیم، اکنون ۱۲ روز مصرف می‌کنیم و در ماه باید دست‌کم دوباره بسته خریداری کنیم، در عین حال که سرعت ضعیف باعث می‌شود زمان زیادی فعال باشیم و مصرف ما افزایش یابد.
یک کاربر دیگر فیسبوک نوشته است که شرکت اتصالات در بدل 50 افغانی هزینه مصرفی سیم کارتم را ثانیه‌ای کرد اما اکنون به صورت خودسرانه دوباره به حالت دقیقه‌ای برگردانده است.
میرویس آریا در این مورد که چرا تاکنون صدای مردم شنیده نشده و هنوز کم کاری جریان دارد، می‌گوید که در اینجا حاکمیت قانون تحکیم نشده، قانون گریزی و فساد اداری وجود دارد و اعتراض‌های که علیه فساد باشد به زودی نتیجه نمی‌دهد.
او فساد اداری را به هیولای چند سر تشبیه کرد و گفت که ما نباید توقع داشته باشیم که فساد اداری یک شبه از بین برود، باید به صورت تدریجی به دنبال محو فساد باشیم.
آقای آریا همچنین تاکید کرد که باید همصدایی بیشتر شود، افراد بیشتری وارد این کمپاین شوند تا شرکت‌ها و نهادهای مسئول پاسخگو شوند.
این اقدام میرویس آریا و شماری از همکارانش اما با انگ‌هایی نیز مواجه است؛ شماری از مسئولان و شهروندان کارهای او را پروژه‌ای و سیاسی می‌خواند.
آقای آریا اما می‌گوید که مردم حق دارند که این گونه فکر کنند؛ در کشوری که طی بیش از یک و نیم دهه‌ گذشته تمامی کارها پروژه‌ای بوده، باید مردم فکر کنند که این کار نیز پروژه‌ای است.
او اما خاطر نشان کرد که اگر این کار پروژه‌ای بود، بیشتر از یک ماه مثل سایر کارهای پروژه‌ای دوام نمی‌کرد. این کار برای احقاق حقوق مردم است.
اکنون باید منتظر بود و دید که آیا این کارها و اقدامات همانند فلم «سه بیلبورد خارج از ابینگ، میزوری» نتیجه می‌دهد یا خیر؟