حوادث و رویدادهای سیاسی، اجتماعی و امنیتی، حاکی از التهاب فضای سیاسی کشور است. در کشوری که هر رویداد سیاسی می تواند جرقه ای برای یک حادثه تلخ دیگر باشد، عقلانیت سیاسی تنها ابزاری است که می تواند کشور را از وارد شدن به تشنج و تشتت جلوگیری کند.
دموکراسی در افغانستان بر خرابه‌های سیاسی، اقتصادی، امنیتی و فرهنگی جنگ‌های گذشته بنا شده است. جنگ‌های داخلی گذشته بنیان‌های اتحاد، اتفاق و همدلی میان شهروندان کشور را آسیب زده‌اند و بازسازی این‌ها به سال‌ها تلاش و کوشش جدی تمامی نیروهای سیاسی، اجتماعی و فرهنگی کشور نیاز دارد. بازیگران سیاست افغانستان در هفده سال گذشته فرصت‌های زیادی را برای بازسازی کشور از دست داده اند. این سالهای طلایی برای مردم افغانستان شاید هرگز تکرار نشود تا در پناه میلیاردها دالر کمک‌های جامعه جهانی و حمایت همه جانبه آنها، خرابه‌های باقی مانده از جنگ‌های گذشته را آباد سازند.
در هر کشوری که سیاستمداران گوش شنوایی داشته باشند، معمولا امنیت، ثبات، رفاه و آسایش نصیب مردم می‌شود و در مقابل اگر سیاستمداران به حرف‌های مردم گوش ندهند و تصمیم‌های‌شان مطابق خواست و وضعیت مردم نباشد، کشور هر روز به سوی بحران بیشتر سوق داده می‌شود. مردم افغانستان خسته از جنگ، تروریزم و ناامنی هستند و هرگز نمی‌خواهند کشورشان به گذشته ای مملو از خون‌ریزی، نفاق و خشونت برگردد. انتظار مردم این است که سیاست‌مداران و دولت‌مردان اوضاع شکننده کشور را درک کنند، به افزایش میزان فقر در میان مردم توجه داشته باشند و به میزان قربانیانی که از جنگ از مردم می گیرد فکر کنند و به مسئولیتی که آنها در قبال مردم دارند متعهد باشند.
سیاست‌مداران و دولت‌مردان کشور لازم است تا بیشتر از وارد شدن به اقدامات خطرناکی که زمینه‌ساز اختلافات سیاسی بیشتر و دوری مردم از یکدیگر می شود، به بازسازی و آبادانی، رفاه و آسایش مردم متعهد باشند. مردم افغانستان به ثبات و آرامش روانی برای رشد و پیشرفت نیاز دارند. شاید برای نخبگان سیاسی و دولت‌مردان این مسئله قابل توجه نباشد که در جامعه ای که فقر بالای پنجاه درصد باشد، میزان امید به زندگی در میان مردم تا چه اندازه پایین است. مردمی که روزانه ده‌ها شهید و زخمی را در جنگ علیه تروریزم می‌دهند چگونه می‌توانند شادکام باشند.
عقلانیت سیاسی حکم می کند که دولت‌مردان و سیاست‌مداران، قبل از هر امری وضعیت کنونی جامعه را تجزیه و تحلیل کنند و متوجه عواقب و پیامدهای اقدامات، اظهارات و برخوردهای‌شان باشند. بسیاری از از اقدامات و اظهارات و عملکردهای نخبگان سیاسی و دولتمردان مستقیما وحدت و یکپارچگی و ثبات و امنیت کشور را صدمه می‌زند. طرح بسیاری از مسایل از سوی آنان شاید مصرف کوتاه مدت و موقتی داشته باشد؛ ولی در دراز مدت به ضرر تمام کشور و حتا خودشان تمام می‌شود. بسیاری از اقدامات افکار عمومی را به سوی تشتت و اختلافات قومی سوق می‌دهد.
عقلانیت سیاسی حکم می‌کند که نخبگان سیاسی و دولت‌مردان کشور برای اینکه در مقابل دشمنان خارجی موفق و پیروز باشند به تحکیم وحدت و همدلی میان شهروندان کشور تلاش کنند. اقدامات خصمانه هیچ کشور و سازمان استخباراتی به اندازه اختلافات قومی، لسانی و مذهبی آسیب رسان نیست. اختلافات داخلی به راحتی یک کشور را به مرز سقوط می‌کشاند در حالی که بسیاری از کشورها که دچار اختلافات بیرونی با همسایگان شان هستند، هرگز تجربه اضمحلال و سقوط را در کارنامه شان نداشته‌اند و برعکس، دشمنان خارجی باعث اتحاد و قوت آنان شده و سرانجام بر دشمنان خارجی شان پیروز شده‌اند. نمونه بارز آن، مبارزه مردم افغانستان علیه تجاوز شوروی بود که با دست‌های خالی و بدون امکانات مادی بر بزرگترین ارتش جهان پیروز شدند؛ ولی پس از پیروزی به دلیل اختلافات و بی‌بهره بودن نخبگان سیاسی از عقلانیت سیاسی در کام آتش جنگ‌های داخلی فرو رفتند و تمامی زیربناهای کشورشان را ویران نمودند.
خلاصه کلام اینکه ما در وضعیت دشواری قرار داریم و نخبگان سیاسی و دولت‌مردان کشور نباید فرصت‌های موجود را تبدیل به تهدید برای مردم کنند و با اقدامات شان فضای سیاسی کشور را به سوی بحران و بی‌ثباتی ببرند.