امروز "کنفرانس بین المللی علمای اسلامی برای صلح و ثبات در افغانستان" (نشست جده) با شرکت هیئت سی نفری از علمای افغانستان و اشتراک ده‌ها تن از علمای حدود یک صد کشور جهان در عربستان سعودی برگزار می‌شود. نشست‌های مشابهی پیش از این نیز برگزار شده است. چندی پیش حدود سه هزار عالم دینی در نشستی در کابل حملات انتحاری را حرام اعلام نموده و از طالبان دعوت به صلح کردند و پیش‌تر از آن نیز، علمای دینی افغانستان، پاکستان و اندونیزیا در نشستی در جاکارتا، با انتشار بیانیه ای از برقراری صلح در افغانستان حمایت کردند و حکم به حرمت حملات انتحاری دادند.
کنفرانس بین المللی علمای اسلامی در عربستان که به مدت دو روز در شهرهای جده و مکه برگزار می‌شود از چند جهت مهم است:
1. برگزاری پی‌در‌پی چنین کنفرانس‌هایی مشروعیت گروه‌هایی مانند طالبان، القاعده، حقانی، داعش و ... را از بین خواهد برد. گروه‌های تندرو اسلامی مانند طالبان با ترویج افکار افراطی تحت نام اندیشه‌ها و افکار اسلامی از میان مسلمانان سربازگیری می‌کنند و هم درآمد این گروه ها از این راه است و به حیات شان ادامه می دهند. این امیدواری نیز وجود دارد که چنین کنفرانس‌هایی از کاهش افکار تندروانه در کشورهای اسلامی به خصوص کشورهای عربی نیز تاثیر داشته باشد.
2. عربستان سعودی به عنوان یکی از قدرتمند‌ترین کشورهای اسلامی (به باور بسیاری از کارشناسان مسایل جهان اسلام)، بر گروه‌های تندرو اسلامی همانند طالبان نفوذ دارد. برگزاری چنین کنفرانسی در شهر مکه (که کعبه مسلمانان در آن قرار دارد)، اجماع علمای اسلامی بر محکومیت جنگ علیه دولت جمهوری اسلامی افغانستان و حمایت عربستان سعودی از محتوای این نشست، به خودی خود، شکست بزرگی برای طالبان و دیگر گروه‌های افراطی در افغانستان و دستاوردی بزرگی برای دولت افغانستان به حساب می‌آید. حمایت همه جانبه عربستان از دولت افغانستان و مخالفت کامل با طالبان که جنگ و خونریزی را تنها راه رسیدن به قدرت در افغانستان می‌دانند، چهره جدید و متفاوتی از دولت افغانستان در افکار مسلمانان جهان ترسیم خواهد کرد.
3. طالبان در این کنفرانس شرکت نکردند. عدم اشتراک طالبان در چنین کنفرانس بزرگی انزوای سیاسی طالبان را در پی خواهد داشت. طالبان در سال‌های اخیر، گرچه به موفقیت‌هایی در جنگ علیه دولت افغانستان دست یافته‌اند اما از نظر سیاسی، اجتماعی و خصوصا حمایت افکار عامه به شدت در انزوا قرار گرفته اند و اگر نشست هایی همانند جده ادامه یابد، در انزوای بیشتری فرو می‌روند. قطع ارتباط طالبان با کشورهای اسلامی، طالبان را در موقعیت دشواری قرار خواهد داد و طالبان در نهایت مجبور خواهند شد تا میان انزوای سیاسی و شکست از یک طرف و یا تماس و گفتگو با دولت افغانستان و حاضر شدن بر سر میز مذاکره یکی را انتخاب کنند.
البته استفاده از این گونه فرصت‌ها و نشست‌های بین المللی، به درایت و ابتکار دولت افغانستان بستگی دارد. دولت افغانستان تا کنون، در استفاده از این فرصت ها ضعیف عمل کرده است. دولت نتوانسته گفتمان حرمت جنگ و مخالفت مسلحانه با حکومت منتخب مردم را به گفتمان مسلط در فضای سیاسی، اجتماعی و فرهنگی کشور مبدل سازد. امتیاز دادن‌های پی‌در‌پی به طالبان، نداشتن استراتیژی قوی و قابل اجرا در گفتگوهای صلح و عدم استفاده از برتری نظامی علیه طالبان سبب شده تا طالبان از یک گروه شکست خورده و فراری تبدیل به یک قدرت تهدید کننده علیه دولت افغانستان شوند.
این دولت افغانستان است که می‌تواند فضای حاکم بر افکار عمومی مردم افغانستان و جهان را به ضرر طالبان رقم بزند. دولت افغانستان باید از امکاناتی که در اختیار دارد بیشترین استفاده را برای انزوای سیاسی و اجتماعی طالبان ببرد. مثلا هزاران عالم دینی که به عنوان امامان جمعه و جماعات فعالیت می‌کنند باید برای تحکیم ثبات و حاکمیت دولت افغانستان و مبارزه با دهشت‌افگنی و تندروی، صادقانه کار  کنند و دولت وظیفه دارد تا برای انسجام و هماهنگی این قشر بزرگ جامعه علیه طالبان برنامه‌ریزی کند.
متاسفانه نهادهای فرهنگی و تبلیغاتی مربوط به دولت افغانستان در زمینه تبلیغات علیه طالبان و افراط‌گرایی نه ابتکار لازم را دارند و نه استراتیژی و برنامه هماهنگ و منسجمی که عملا در مقابل هجوم تبلیغاتی طالبان و گروه های افراطی کارآمد باشد. واقعیت این است که جنگ تبلیغاتی که طالبان و دیگر گروه های افراطی علیه دولت راه انداخته اند، ویرانگرتر و مخرب‌تر از حملات انتحاری و جنگ مسلحانه طالبان علیه مردم و دولت افغانستان است.