صاحب امتیاز: محمد رضا هویدا

مدیر مسوول: محمد هدایت

سر دبیر: حفیظ الله زکی

پنجشنبه ۲۹ حمل ۱۳۹۸

دانلود صفحات امروز روزنامه: 1 2 3 4 5 6 7 8

ضرورت تعیین خطوط قرمز برای صلح

-

بحث صلح افغانستان هم چنان سمت و سوی جدیدی پیدا می کند و به نحوی همگان مرعوب این روند شده اند. نخستین شیفتگی و دلدادگی برای حضور در این روند از سوی کسانی صورت گرفت که به نحوی خود را در بازی های سیاسی باخته حساب می کنند و موقعیت های سابق شان را از دست داده اند. برخی از سیاستمداران و رهبران تنظیم های جهادی که پیش از این شعار جنگ در برابر طالبان را سر می دادند در صف نخست اشتراک در کنفرانس ایستادند و برای نخستین بار پشت سر نمایندگان طالبان نماز اقامه کردند. آن ها تنها به نماز خواندن با طالبان که معادل رقص با دشمن قدیمی است، اکتفا نکردند؛ بلکه علنا از بسیاری از ارزش ها و دستاوردهای مردم افغانستان دست برداشتند و حتی تا مرز قبول حکومت موقت و تغییر نظام سیاسی افغانستان پیش رفتند. در سوی دیگر اما طالبان هم چنان مستحکم و با سماجت تمام از مواضع قبلی خویش دفاع کردند و قانون اساسی و نظام سیاسی افغانستان را زیر سوال بردند. کنفرانس مسکو با تمام دستاوردهایی که برای طالبان داشت و منجر به ضعف طرف مقابل آن شد، اما یک تجربه ارزشمند را در بر داشت. در این کنفرانس معلوم شد که طالبان آگاهانه با مردود شمردن جریان مذاکرات صلح با دولت، در پی تضعیف اشتراک کنندگان طرف مقابل و پراکنده ساختن آنان است. اعضای مذاکره کننده طالبان شاید تا این حد زیرک نباشند. اما ارباب این گروه، سال ها است که گروه های زیادی را در افغانستان آموزش داده است و از نزدیک می شناسد. کسانی که در کنفرانس مسکو اشتراک ورزیدند تقریبا بالاتفاق شاگردی این کشور همسایه را کرده اند و در واقع پرندگان شوخ دست آموز همین همسایه بوده اند. طالبان اکنون نیک می دانند که چگونه بذر نفاق در بین گروه های سیاسی افغانی بکارند و آب را گل آلود کنند و ماهی مقصود بگیرند.
اکنون به نظر می رسد که اکثریت جناح های سیاسی و نیز دولت افغانستان این موضوع را درک کرده اند که اگر در برابر طالبان در زیر یک چتر واحد ظاهر نشوند، آن ها هر کدام را به تنهایی خواهند بلعید. از همین رو همگان درک کرده اند که تنها چتری که می تواند همگان را تحت پوشش قرار دهد و هیچ کس از آن بیرون نماند، دولت افغانستان است. دولت در اینجا به معنای شخصیت حقوقی است که از همه مردم افغانستان نمایندگی کند. بحث اشخاص و سیاستمداران و حتی مقامات فعلی حکومت از این امر جدا است. اصلا مساله حکومت و چهره های موجود در حاکمیت از این امر باید جدا پنداشته شود. اشتباه اشتراک کنندگان مسکو در همین بود که حکومت را با دولت اشتباه گرفته بودند. آنها فکر می کردند که با توافق با طالبان و فقدان حکومت افغانستان می توانند دو باره بر سر موقعیت های سابق خویش برگردند و باز هم برخوردار از قدرت شوند.
حالا که همگان به این هوشیاری رسیده اند و از نیات طالبان و حامیان آن ها آگاهی یافته اند، وقت آن فرا رسیده است که اصول اساسی و خطوط قرمز دولت و مردم افغانستان را تعیین کنند و آن گاه در روند مذاکرات صلح حاضر شوند. به عبارت دیگر کسانی که به نمایندگی از دولت و مردم افغانستان در نشست قطر شرکت می کنند، باید در ابتدا مبناهای مشترکی را به عنوان موضوعات غیر قابل مذاکره و یا خطوط قرمز تعیین و در مورد آن ها با همدیگر توافق کنند و با نگاه واحد در این روند اشتراک ورزند. این مساله می تواند هم سبب تقویت روحیه مردم و هم باعث تقویت جبهه ضد طالبان شود.
بدون شک قانون اساسی، نظام سیاسی، ارزش های حقوق بشری، ازادی های مدنی، حقوق زنان و دستاوردهای سال های اخیر مردم افغانستان از مهم ترین خطوط قرمز در پروسه صلح باید باشد. در غیر آن صورت، گروه طالبان هم چنان رجزخوانی خواهند کرد و با نفاق افکنی و پراکنده ساختن جبهه مخالف به تحکیم مواضع خود خواهند پرداخت. باید اذعان کنیم که طالبان در مدت چند ماه اخیر با حمایت های بی دریغ پاکستان و سیاست های جدید ایالات متحده به تحکیم مواضع خویش پرداخته اند. ظاهر شدن در برابر این گروه در چندین جبهه متضاد و پراکنده و ارایه سخنان ناهماهنگ و غیر منسجم مانند آن چه در کنفرانس مسکو صورت گرفت، مواضع این گروه تروریستی را بیش از گذشته استحکام خواهد بخشید. اجماع بر مسایل و مبانی مشترک و تاکید بر خطوط قرمز و موضوعات غیر قابل معامله و غیر قابل مذاکره تنها راه درست فراروی جبهه مقابل طالبان است.

دیدگاه شما