دیروز دور دوم انتخابات هیات اداری مجلس نمایندگان برگزار شد و دو تن از چهره‌های نسبتا جنجالی با هم رقابت کردند. یکی از آنان به تعصب قومی مشهور است و دیگری به تجارت کلان و دست داشتن در بسیاری از بده‌بستان‌های اقتصادی و سیاسی. هردو به نحوی از نظر افکار عمومی در مظان اتهام‌های بزرگی هستند و در روزهای گذشته نیز تبصره‌های زیادی در شبکه‌های اجتماعی در مورد آن دو صورت گرفت. در هر حال کسی که صاحب تجارت است بر کسی که دچار تعصب قومی است، پیروز میدان اعلان گردید و جدال بر سر تصاحب کرسی ریاست ولسی جرگه اکنون پایان یافته تلقی می‌گردد. اگرچه اما و اگرهای بسیاری در مورد پیروزی شخص برنده وجود دارد ولی در هر صورت فعلا بحث بر سر ریاست پارلمان کشور خاتمه یافته است و آن چه باقی مانده است، خلق توقعات و انتظارات مردم و مسولیت سنگین ساکنان جدید خانه ملت است.
با تاسف باید اذعان کرد که جدال بر سر تصاحب کرسی ولسی جرگه یک بار دیگر مباحثی را به میان آورد که سال‌ها است مردم افغانستان از آن‌ها زخم خورده اند. تعصبات قومی و مافیای اقتصادی دو سامانه قدرت در طول سال‌های گذشته بوده است و ساکنان عادی این سرزمین هیچ‌گونه خاطره خوشی از آن دو ندارند. رقابت دو چهره‌ای که نمادی از این دو سامانه معمول قدرت در افغانستان هستند بر سر کرسی پارلمان کشور و عرض اندام آن دو در صحن خانه ملت به مثابه نمادی از حوزه عمومی یک بار دیگر مباحث تند مافیای قومی و اقتصادی و فساد را در افکار عمومی زنده کرد.
تعصب قومی و نژادی یکی از بدترین بیماری‌هایی است که سال‌ها است دامنگیر مردم افغانستان شده است. جالب این است که هرچه زمان می‌گذرد و دنیا به سمت انسانی شدن و جهانی شدن ارزش‌های انسانی پیش می‌رود، به همان اندازه افغانستان به عقب بر می‌رود و غرق در تمایلات قومی می‌گردد. در روزهای گذشته شبکه‌های اجتماعی و حتی رسانه‌های همگانی مملو از پیام‌های نفرت افکنانه و حمایت‌های بی دلیل و دشمنی‌های بی بنیاد بوده است. با میدان آمدن کسی که با تعصبات قومی شناخته می‌شود در یکی از جدال‌برانگیزترین رقابت‌های سیاسی در سطح کشور، بار دیگر شعله‌های تنفر قومی مشتعل گردید و احساسات تند قومی به غلیان آمد. قطب‌بندی‌های قومی و خطوط گسل در این عرصه باز هم روشن تر و نافذتر گردید. بدون شک این موضوع به نفع افغانستان زخم خورده نبوده و نخواهد بود.
در طرف دیگر چهره‌ای که پیروز میدان اعلان شده است ظاهرا با زور مکنت و دارایی خود به این مسند دست یافته است. در روزهای اخیر حرف و حدیث‌های بسیار در مورد او و سرمایه اش و حاتم‌بخشی‌های وی نبست به وکلای جدید در میان بوده است. بدون شک پول داشتن و دست داشتن در تجارت‌های کلان و صاحب سرمایه شدن نمی ‌تواند بنفسه یک کیس منفی در پرونده آدم‌ها باشد. ولی این مساله را نیز نباید از نظر دور داشت که شخصی که اکنون بر کرسی پارلمان تکیه زده است هیچ وجه ممیزه دیگری نداشته است. او نه در زمره رهبران جهادی و شخصیت‌های سیاسی قرار داشته و نه یک چهره علمی و قومی مثل سایر دیگر چهره‌های مشهور سیاسی بوده است. اما اکنون به هر صورت به این مسند دست یافته است و ریاست یکی از قوای ثلاثه را به عهده دارد. مهم‌ترین آموزه پیروزی وی این است که در افغانستان پول تعیین‌کننده اصلی است. قبلا نیز بسیاری از وکلای راه یافته به پارلمان این درس را خوب آموخته اند و حتی به کار گرفته اند.
با توجه به تجربه‌های تلخی که دور شانزدهم مجلس نمایندگان از خود به یادگار گذاشت و زمینه سوء تفاهم‌ها و جنجال‌های زیادی را فراهم کرد، عملکرد نمایندگان دور هفدهم مجلس در راستای دولت و ملت سازی در کشور بسیار تعیین کننده است. در دور گذشته که عملا عمر مجلس به دو دوره تقنینی کشیده شد، نمایندگان مجلس بدترین عملکرد را به میراث گذاشتند و زمینه‌های بسیاری از مفاسد کلان سیاسی را فراهم کردند. هرکدام تبدیل به مافیای اقتصادی و سیاسی شده بودند و کسی را یارای محاجه با آنان نبود. هر کدام دستی در تجارت و اقتصاد جرمی و فسادهای کلان سیاسی داشتند. به همین خاطر افکار عمومی از مجلس نمایندگان انتظار دارند که کشور را به سمت قانونمندی و ثبات دایمی رهنمون شود. اما متاسفانه شروع کار مجلس نمایندگان با پیشگامی و سردمداری چهره‌هایی که منتسب به مافیای قومی و اقتصادی هستند، دور از انتظار مردم بود. امید می‌رود که وکلای جدید ملت انتظارات و توقعات برحق مردم را در نظر داشته باشند و نه تنها از حقوق مردم بلکه از دموکراسی و ارزش‌های نوپا در افغانستان پاسداری کنند.