در پی تصویب بودجه ملی سال 99 از سوی ولسی جرگه ساکنان مرکز ولایت غور در چند روز گذشته به طور پیوسته خواستار تامین عدالت در بودجه ملی شده‌اند. ابتدا ساکنان شهر فیروزکوه دروازه‌های ادارات محلی را بستند و خواستار رهایی مردم مناطق مرکزی از انحصار زندان جغرافیایی و قهر طبیعت شدند. پس از آن این حرکت مدنی با برپا کردن چادر و شب‌نشینی شهروندان و فعالان مدنی علی‌رغم هوای سرد و طاقت فرسای شهر فیروزکوه برای دهمین روز ادامه یافت و تاکنون نیز ادامه دارد.
اگرچه در کنفرانس مطبوعاتی سران یکی از تیم‌های انتخاباتی تلاش شد که این حرکت مدنی سیاسی جلوه داده شود و یا از آن حداقل بهره برداری سیاسی شود. ولی آن چه از محتوای مطالبات مردم غور پیدا است و از ماهیت حرکت مدنی و حق طلبانه ساکنان شهر فیروزکوه بر می‌آید، این حرکت بدون ابعاد سیاسی و بدور از مداخلات گروه‌ها و احزاب سیاسی و یکی از مدنی‌ترین حرکت‌های اجتماعی در طول سال‌های گذشته بوده است. درست به همین خاطر همه مردم افغانستان به خصوص ساکنان مناطق مرکزی از آن باید حمایت کنند و دولت نیز مکلف است که حرف‌های آنان را بشنود و در راستای زدودن فقر و محرومیت از مناطق مرکزی اقدام عملی کند.
حکومت طی دو روز اخیر اقدامات خوبی انجام داده است و تصمیم گرفته تا یک هیات با صلاحیت را برای بررسی خواست های مردم غور و در جهت پاسخگویی به آنان به شهر فیروزکوه بفرستد. این اقدام درست و به جاست اما باید هر چه زودتر این هیات اعزام گردد و تا خیلی دیر نشده است به خواست‌ها و مطالبات مردم رسیدگی کند. مهم ترین خواست مردمان ولایت غور شامل شدن بخش‌های بیشتری از جاده اتصالی شرق به غرب و نیز در نظر گرفتن بودجه بیشتر برای پروژه های انکشافی در این ولایت و هم‌چنین ولایات محروم همجوار آن است.
چنان که می‌دانیم جاده هرات به کابل که یکی از پروژه‌های ملی و تطبیق آن آرزوهای دیرینه مردمان مناطق مرکزی است، از سال‌ها بدین‌سو از طرف کابل شروع شده‌است ولی متاسفانه کمترین کار تاکنون در ا ین زمینه صورت نگرفته است. در طول سیزده سال حکومت آقای کرزی تنها 40 کیلومتر از ساخت این شاهراه روی دست گرفته شد که از ولایت میدان شروع می‌شود و تا ولسوالی بهسود این ولایت را در بر می‌گیرد و به سرک گردن دیوال مشهور شده و خود تبدیل به یک معما گردیده است. متاسفانه به دلیل مشکلات تخنیکی و نیز مشکل در شرکت‌های قرارداد کننده این چهل کیلومتر هنوز به طور کامل به پایه اکمال نرسیده است. در زمان حکومت وحدت ملی در دو سال گذشته در ادامه همین 40 کیلومتر، 60 کیلومتر قرارداد شد که هنووز کار آن نیز جریان دارد ولی تکمیل نگردیده است. هم‌چنین از طرف هرات به چشت شریف و یک فاز در مرکز ولایت غور روی دست گرفته شد که متاسفانه کار در این دو قسمت بسیار کند پیش می‌رود.
در سال جاری علی‌رغم شعار توجه ویژه به مناطق محروم مرکزی در بودجه سال 1399 کمترین توجه به این مناطق صورت گرفته است و پروژه‌های جدید در این مناطق در کتاب بودجه نیامده است. از همین رو نارضایتی از بودجه در این مناطق در روزهای گذشته بسیار زیاد بوده است. ساکنان مناطق مرکزی هم حکومت مرکزی و هم چنین وکلا و نمایندگان این مناطق را نکوهش می‌کنند که نتوانسته‌اند از حقوق شان دفاع کنند.
بدون شک مناطق مرکزی در هیجده سال گذشته کمترین سهم را در بودجه ملی داشته است و بیشترین محرومیت نیز در این مناطق گسترش یافته است. اکنون اکثریت قاطع مردمان این مناطق در زیر خط فقر قرار دارند و در عین حال در طول سال‌های گذشته مناطق مرکزی آرام‌ترین نقاط کشور نیز بوده است. میزان مشارکت مردمان این مناطق در روندهای کلان ملی مثل انتخابات بیش از هر جای دیگر بوده است و نیز توجه و علاقمندی به مکاتب و دانشگاه ها در این مناطق رشد چشم گیری داشته است.
اکنون ساکنان مناطق مرکزی به شمول ساکنان ولایت غور احساس می‌کنند که نسبت به آنان در بودجه ملی همواره اجحاف صورت گرفته است و از سوی حکومت مرکزی و دستگاه های مالی و بودجه سازی مانند شهروندان درجه برخورد شده است. نارضایتی و اعتراضات مدنی در ولایت غور نمونه از نارضایتی در مناطق مرکزی است و همین مطالبات در تمام جاها به چشم می‌خورد. بنا بر این حکومت با فرستادن یک هیات با صلاحیت به مرکز ولایت غور به طور همه جانبه خواست‌ها و مطالبات آنان را بررسی کرده و پیشنهادهای عملی خود را برای رفع محرومیت از این مناطق ارایه کند. این پیشنهادها در نیمه سال مالی باید شامل بودجه شده و به مردم اطمینان داده شود. تنها در این صورت است که اعتماد مردم به حکومت مرکزی و نهادهای صاحب صلاحیت بیشتر خواهد شد.