دیروز پس از نزدیک به چهارماه آرامش در کابل در نخستین ساعات روز یک بار دیگر صدای دلخراش انفجار تروریستی این شهر را به لرزه درآورد. بر اساس معلومات وزارت امور داخله یک تروریست انتحاری حوالی ساعت 7 صبح خود را در دروازه دانشگاه دفاعی مارشال محمد قسیم فهیم انفجار داد و هم زمان در نزدیکی حادثه یک موتر مملو از مواد انفجاری کشف و خنثی گردید.
بر اثر حمله تروریستی صبح دیروز 6 تن به شمول دو غیرنظامی کشته و 13 تن دیگر زخمی شدند. مردم کابل دیروز با صدایی از خواب برخاستند که نزدیک به چهار ماه آن را نشنیده بودند و هرگز انتظار آن را نیز نداشتند اما دشمنان قسم خورده مردم افغانستان یک بار دیگر خانواده‌های زیادی را امروز به ماتم نشاندند و جان تعدادی از نیروهای امنیتی و هموطنان ملکی ما را گرفتند. این انفجار نشان داد که آن چه در مذاکرات گفته می‌شود و وعده‌هایی که برای آمدن صلح داده می‌شود، همگی از بنیاد دروغ و بی‌اساس است. زیرا گروه طالبان هنوز نه باور به صلح دارد و نه خواهان آن است.
طی یک سال گذشته به موازات شتاب گرفتن روند صلح و مذاکرات طولانی یک ساله در قطر میان نمایندگان طالبان و ایالات متحده، خوش‌بینی‌های زیادی در میان مردم و سیاست‌مداران نسبت به صلح ایجاد شده است. این خوش‌بینی‌ها توام با آرزو و امید برای آینده است و هر شهروند کشور خواهان یک آینده سرشار از آرامش و ثبات و رفاه برای مردم افغانستان است اما هنوز نه مذاکرات صلح و نه هم خوش‌بینی‌ها نتیجه ملموس در بر نداشته است. ما هنوز در یک جنگ تمام عیار با تروریست‌ها و عوامل آن‌ها به سر می‌بریم و هنوز انرژی این کشور صرف جنگ و مقابله با تروریست‌ها و گروه‌های تروریستی می‌شوند.
خیلی‌ها پس از نخستین نشست میان نمایندگان برخی از گروه‌های سیاسی و رهبران جهادی با نمایندگان طالبان در مسکو نتوانستند خوشحالی را به تاخیر بیاندازند و حتی از سوی برخی از جناح‌های سیاسی آمادگی‌ها برای ورود طالبان به کابل گرفته شده بود.
اقامه نماز پشت‌سر یکی از اعضای هیات مذاکره کننده طالبان در مسکو اوج خوشحالی و خوش‌بینی را به نمایش گذاشت. حتی برخی از رهبران جهادی اظهار داشتند که ما با طالبان هیچ مشکلی نداریم. زیرا هم طالبان حکومت اسلامی می‌خواهند و هم جریان‌های سیاسی و جهادی افغانستان خواهان حکومت اسلامی هستند.
برخی پا را از آن فراتر نهادند و اعلان آمادگی کردند که حکومت فعلی افغانستان کنار برود و انتخابات برگزار نگردد تا طالبان بتوانند در قدرت شریک شوند و در باره نوع نظام سیاسی و آینده کشور به طور مشترک با طالبان در سایه یک حکومت موقت و یا عبوری تصمیم بگیریم.
اما طالبان از همان زمان تا کنون که گمان می‌رود پیشرفت‌هایی نیز در مذاکرات صلح حاصل شده است، همواره به چند نکته تاکید کرده اند. نخستین خواست و مطالبه طالبان برقراری یک نظام سیاسی مطابق شریعت و امارت اسلامی و لغو قانون اساسی و نظامی سیاسی موجود بوده است.
طالبان از این مطالبه هرگز دست بر نداشته است و احتمالا در آینده تا زمانی که حامی اصلی آن‌ها بخواهد نیز هرگز از آن عدول نخواهند کرد. دومین نکته که طالبان همواره بر آن تاکید کرده اند، عدم مذاکره با حکومت افغانستان است. این خواست نیز به مساله مهمی اشاره دارد که هرگونه احتمال موفقیت در پروسه صلح را به صفر تنزل می‌دهد. سومین نکته‌ای که طالبان بر آن اصرار ورزیده اند، عدم آتش بس و تداوم خشونت و جنگ بوده است.
طالبان تا کنون نسبت به هیچ یک از خواسته‌های فوق کوتاه نیامده است و هم‌چنان بر هر سه مطالبه تاکید دارد. حتی در موافقت نامه‌ای که میان آقای خلیلزاد و نمایندگان طالبان در قطر به امضا رسیده بود و بنا بود که به امضای رییس جمهور ترامپ برسد، از امارت اسلامی به عنوان یک طرف اصلی توافقنامه یاد شده بود.
وقتی گروهی که خواهان لغو نظام سیاسی موجود باشد و قانون اساسی را نپذیرد و هم‌چنین با حکومت افغانستان به مثابه نماینده اصلی مردم افغانستان مذاکره نکند و حتی در یک مدت کوتاه حاضر به آتش‌بس نباشد و بر تداوم کشتار مردم مصر باشد، چگونه می‌تواند طرف مذاکره قرار گیرد و چه موادی با چنین گروهی می‌تواند مورد توافق قرار گیرد؟ حمله تروریستی صبح دیروز که توسط گروه طالبان انجام یافته است به طور واضح اصرار بر تداوم خشونت و کشتار است و هرگز همخوانی با صلح ندارد. این حادثه نشان می‌دهد که گروه طالبان هنوز نه آمادگی برای صلح و نه باور به آن دارد.