طی روزهای اخیر زمزمه‌های مبنی بر آشوب و شورش از سوی یکی از تیم‌های انتخاباتی شکست خورده و در عین حال شریک قدرت به گوش می‌رسد. از دیروز پروژه آشوب و بلوا از ولایت سرپل و برخی ولایات شمالی کلید خورد و آهنگ شوم آن به صدا درآمد. این صدای شوم از سوی حکومت تا کنون یا جدی گرفته نشده است و یا نخواسته که تقابل با عاملان آن به وجود آید. از سوی دیگر از جامعه جهانی نیز تنها یوناما نسبت به جایگزینی‌های غیرقانونی واکنش نشان داده است و دیگران تاکنون نظاره‌گر وضعیت بوده اند.
هرچه باشد شروع قانون‌شکنی آشکار، آهنگ شومی است که چهل سال است گوش مردم افغانستان را می‌نوازد و تاکنون چیزی جر رنج و مصیبت به بار نیاورده است. از این رو سکوت و بی‌مبالاتی در برابر این حرکت غیرقانونی و انارشیستیک هرگز روا نیست و حکومت باید با کسانی که به گونه آشکارا و علنی قوانین و مقررات را زیر پا می‌گذارند و برای کسب قدرت، خواب‌های رنگی می‌بینند و منافع شخصی و خانوادگی خود را در بحران و آشوب جستجو می‌کنند، برخورد جدی و قهرآمیز باید داشته باشد. زیرا اگر چنین حرکت‌های غیرقانونی مهار نگردد احتمال این که یک بار دیگر افغانستان به دهه هفتاد برگردد بسیار زیاد است و نشانه‌های زیادی برای بازگشت به عصر تاریکی وجود دارد.
ما در آستانه امضای توافقنامه میان ایالات متحده و طالبان و آغاز گفتگوهای بین الافغانی قرار داریم. اگر به نمایندگی از مردم افغانستان صدای واحدی در این گفتگوها وجود نداشته باشد، ممکن است در آینده نتایج زیان باری برای افغانستان رقم بخورد. نظام سیاسی افغانستان بدون در نظرداشت این که چه کسی رییس جمهور باشد و چه کسی نباشد، یک نظام سیاسی مشروع و برخاسته از مطالبات تاریخی مردم افغانستان است. قانون اساسی فعلی ما یکی از بهترین قوانین اساسی در منطقه است و هیچ چیزی در آن نیست که برخلاف منافع و خواست مردم باشد. امضای توافقنامه با گروهی که هنوز ماهیت تروریستی دارد و آغاز گفتگوها با گروهی که داعیه استقرار امارت اسلامی در سر دارد، در غیاب صدای واحد به نمایندگی از دولت و مردم افغانستان می‌تواند خطرزا باشد.
از سوی دیگر هنوز اراده واقعی برای کشورهای همسایه ما در جهت برقراری صلح و آرامش دایمی در افغانستان به وجود نیامده است. فاکتورهایی که تا کنون سبب تداوم بحران در کشور ما بوده است هم‌چنان در منطقه فعال است و هیچ نشانه‌ای مبنی بر این که این فاکتورها از بین رفته باشد دیده نمی‌شود. تداوم بحران و دامن زدن به فتنه و آشوب هنوز بخشی از استراتژی‌های کشورهای همسایه که حامیان اصلی طالبان و تروریسم بوده اند هست. این استراتژی هنوز جای خود را به استراتژی حسن نیت نداده است.
مساله خطرناک دیگر حضور چهره‌های آشوب طلب در پشت این حرکت است. کسانی که تا کنون تنها از آب گل آلود ماهی‌های کلان گرفته اند، هنوز خواب انارشیسم و بی قانونی می‌بینند. مدتی است که برخی از رهبران سیاسی و چهره‌های که حیات سیاسی خود را مدیون مافیای قدرت و ثروت بوده اند، منافع شخصی و جناحی خویش را در خطر دیده اند و از همین رو برای زمین زدن دموکراسی نیم بند افغانستان آستین بر زده اند. در پشت چهره‌های مظلوم و حق به جانبی که این روزها گاهی گریان و گاهی هراسناک در پشت تریبون‌های رسانه‌های جمعی ظاهر می‌شوند، اشخاصی نهفته اند که برای دریدن، سوزاندن و بریدن دندان تیز کرده اند.
خطری که زمینه تعبیر این خواب‌های آشفته را بیشتر فراهم می‌سازد، وجود فقر، بیکاری، فساد، تبعیض و نابرابری‌های تاریخی است که هنوز متاسفانه در تاروپود این جامعه فلاکت زده و ساختارهای سیاسی و اداری کشور ما وجود دارد. افغانستان در شرایطی قرار دارد که متاسفانه وضعیت معیشت مردم وخیم است و خدمات اولیه و کالاهای اساسی برای یک زندگی حداقلی وجود ندارد. نابسامانی در نهادهای اساسی دولتی و متزلزل بودن بنیادهای قانونی به نحوی حیات جمعی را با مشکل مواجه کرده است. این نابسامانی‌ها تازگی ندارد و اکنون به وجود نیامده است. بلکه از گذشته سیاه و غم‌بار جامعه افغانی به میراث مانده است.
مجموع فاکتورهایی که نام برده شد و نیز ده‌ها مشکل کوچک و بزرگ دیگر سبب شده است که جامعه ما هم‌چنان در لبه پرتگاه قرار داشته باشد.
یک تلنگر کوچک و وزش یک باد ملایم هم کافی است که شیرازه نظم کنونی را از هم بپاشاند و تاریخ یک بار دیگر به گذشته‌های تاریک‌تر از اکنون برگردد. حرکتی غیر قانونی و خارج از همه موازین حقوقی و قواعد اداری که از دیروز شروع گردیده است، برای نظم نیم بند کنونی سخت خطرناک و ویرانگر است.
از همین رو حکومت و عقلای عالم تا خیلی نشده است باید برای جلوگیری از این گونه اقدامات غیر قانونی و نظم برانداز کاری بکنند و این آهنگ شوم را متوقف سازند.