سرانجام پس از کش‌وقوس‌های زیاد در باره صدور فرمان مارشالی معاون پیشین رییس جمهور، این اقدام صورت گرفت و جنرال عبدالرشید که جنرالی با نام وی گره خورده است از این پس مارشال دوستم خواهد بود. در توافقنامه سیاسی میان رییس جمهور غنی و داکتر عبدالله رهبر تیم ثبات و همگرایی در انتخابات ریاست جمهوری سال 1398، اعطای مارشالی به جنرال دوستم یکی از مهم‌ترین مواد آن بود. اما همه می‌دانستند که این کار با چالش‌های بسیار مواجه است و صدور چنین فرمانی از سوی رییس جمهور غنی هم برای شخص رییس جمهور و هم برای مخالفان سومین مارشال افغانستان، هزینه‌های بسیار دارد. ولی برخلاف آنان برای شخص مارشال این رویداد یک پیروزی بزرگ و تاریخی بود. 
رییس جمهور غنی با امضای این فرمان بخشی از اعتبار خود را هزینه کرد و این اقدام ریسک بزرگی برای وی بود. از یکسو مدافعان حقوق بشر و نهادهای حقوق بشری پرسش‌های مهمی از رییس جمهور خواهند داشت و حداقل بخشی از مدعیات رییس جمهور زیر سوال خواهد رفت. از سوی دیگر مارشال دوستم در میان بخشی از مردم افغانستان جایگاه مناسب ندارد و از این زاویه که البته بیشتر یک زاویه قومی است، به دیده یک دشمن بزرگ نگریسته می‌شود. پس از نشر فرمان مارشالی جنرال دوستم تا جایی که من در جریان هستم و با گروه‌هایی از سیاسیون همسو با رییس جمهور آشنایی دارم، اکثریت قاطع آنان نه تنها مخالف چنین فرمان هستند بلکه بسیار برآشفته و عصبانی به نظر می‌رسند. این نشان می‌دهد که رییس جمهور غنی شجاعت بزرگی به خرج داده است.
اعطای لقب مارشالی برای رهبر جنبش ملی و اسلامی افغانستان، برای مخالفان داخلی او در درون قوم بزرگ ازبیک تبار هم بسیار گران تمام شده است. اگر از همه فقره‌های جرمی که به مارشال دوستم نسبت داده می‌شود بگذریم، تنها قضیه ایشچی کافی بود که حداقل در چنین زمانی که هنوز پرونده او و محافظانش در دادستانی کشور گشوده است، نباید رتبه مارشالی به وی اعطا می‌گردید. اکنون که چنین امری صورت گرفته است به طور طبیعی وی به عنوال سومین مارشال کشور دارای مصونیت‌ها و امتیازهایی خواهد بود که دیگر دست عدالت به او نخواهد رسید. از نگاه مخالفان مارشال دوستم این حکم به منزله نجات وی از همه مخمصه‌هایی بود که تا کنون بدان‌ها گرفتار شده بود و از این پس کسی یارای مخالفت و یا به محاکمه کشاندن وی را نخواهد داشت. از همین رو بسیاری از کسانی را که من می‌شناسم از دنیای سیاست افغانی مایوس به نظر می‌رسند.
واقعیت این است که اعطای رتبه مارشالی برای شخص مارشال و اطرافیان و هوادارانش بسی مهم‌تر و بزرگ‌تر  از پست های سیاسی دیگر است که رییس تیم ثبات و احیانا هم پیمانانش بدان‌ها دست یازده اند. کسی نوشته بود که اگر من جای داکتر عبدالله می‌بودم قبای ریاست شورای عالی مصالحه ملی را به لقای مارشالی می‌بخشیدم. واقعیت این است که اکنون جنرال دوستم در مکان بسیار رفیع‌تر از جایگاه هم‌قطاران خود در تیم ثبات و همگرایی تکیه زده است. او اکنون به عنوان مارشال کشور عضو شورای امنیت ملی است و در جایگاه رهبری نظام جایگاه مشخص دارد. او هم‌چنین با به دست آوردن رتبه مارشالی همه اتهامات حقوق بشری را که قبلا به پایش نوشته می‌شد، از نامش پاک کرده و به عنوان یک شخصیت سیاسی در کشور نقش ایفا خواهد کرد. از همه مزایای مارشالی به صورت مادام العمر برخوردار خواهد بود و حتی پس از مرگ نیز باید احترام شود و تشریفات خاص برای وی اجرا گردد. او نامش را به عنوان سومین مارشال کشور در تاریخ معاصر افغانستان در جایگاه خاص قرار داد و هم‌چنان زنده خواهد بود.
هم‌قطاران و یاران انتخاباتی مارشال اگر چه اکثرا چهره‌های مشهور ودارای نفوذ حداقل در میان بخشی از مردم افغانستان هستند، اما بدون شک در این شب و روزها به وی غبطه‌های بسیار خواهند خورد و از خود خواهند پرسید که به آنان چه می رسد. بیشتر چهره‌های جهادی که در انتخابات گذشته رییس شورای عالی مصالحه را همراهی کرده اند با حسرت و افسوس بسیار مارشال را همراهی می‌کنند. آنان مجبورا ظواهر را حفظ کنند و پیام‌های تبریکی رنگارنگ برای مارشال بفرستند اما نیک می‌دانند که نسبت به مارشال چه خسران بزرگی را به جان خریده اند. از این زاویه رییس شورای عالی مصالحه که در نارفیقی در دنیای سیاست شهره است، از چشم اکثریت یاران انتخاباتی اش افتاده است و البته با زبان بی زبانی بر بخت خویش نیز لعنت می‌فرستند. اما از قدیم گفته اند که خودکرده را تدبیر نیست.
در مجموع می‌توان گفت که اگر اعطای رتبه مارشالی به شخصیتی چون مارشال دوستم در یک کشور با ثبات اتفاق می‌افتاد، شاید پیامدهای بسیار و حاشیه‌های سنگینی داشت. ولی اینجا افغانستان است و هر چیزی ممکن است. از این رو رتبه مارشالی برای شخص مارشال دوستم و هوادارانش گوارا است و یک پیروزی بزرگ برای همه آنان به حساب می‌آید. در حالی که برای بسیاری از مخالفان و رقبای سیاسی وی تلخ و ناگوار خواهد بود.