صاحب امتیاز: محمد رضا هویدا

مدیر مسوول: محمد هدایت

سر دبیر: حفیظ الله زکی

شنبه ۲۷ اسد ۱۳۹۷

دانلود صفحات امروز روزنامه: 1 2 3 4 5 6 7 8

نقد و بررسی فلم Paddington 2 (پدینگتون 2)

نقد و بررسی فلم  Paddington 2 (پدینگتون 2)

«پدینگتون 2» برای بار دوم هم هنوز جذاب و بدیع است.
در فلم تازه که نام فلم قبلی را یدک میکشد. خرسی با نام «پدینگتون براون» که متولد پرو است، قهرمانی در لندن است و با کت آبی و کلاه قرمزش در خیابانهای لندن میچرخد، قبضی برای تهیه مقدار زیاد و غیرعادی مارمالاد دردست دارد.
جنایت خواهد بود اگر بیش از این درباره علل این مأموریت غیرعملی یا شاید هم احمقانه که با نتیجه کاملاً فریبنده مهارتهای آشپزی «پدینگتون» آمیخته میشود، بحث گردد. کافی است تا این نکته عنوان شود که او به میزان زیادی کمک، قند و در حدود هزار کینو برای پخت این مارمالاد نیاز دارد.
به نظر میرسد که این فلم به شدت لذتبخش همچنان در حال دنبال کردن همان سبک و روش جواب پسدادهاش در قسمت اول باشد. این مسئله به دلیل طمع و یا بیانگیزگی سازندگان نیست -بلکه کاملاً برعکس- به این دلیل است که کیمیاگری خاصی که در حال انجام است، بسیار پیچیدهتر است.
با رسیدن به انتهای فصل تعطیلات، «پدینگتون2» یک کمدی با ساختاری زیبا به سبک کمدیهای قدیمی ظهور میکند، سرشار از شوخیهای کلامی، موانع پیچیده که بر روی هم ساخته شدهاند و روایت هجومی که به روشهایی روایت میشوند که بیشتر حسی الهام گونه را به شما القا میکنند تا پیشبینی. این فلم یادآوری بدیعی از چیزهایی شگفتانگیز است و این چنین فلمی تنها زمانی ساخته میشود که یک قصهگو از تخیلات بدون مرزش برای ساخت اثری دقیق بهره میبرد.
این قصهگو «پل کینگ» است و برای چیزی بیشتر بعد از نوشتن و کارگردانی قسمت اول در سال 2014 بازگشته است. در این دنباله او در نوشتن فلمنامه با «سیمون فارنابی» همکاری کرده است. او بار دیگر این خرس مستعد و مصنوعی (به کمال توسط «بن ویشاو» صداپیشگی شده است) را به درون یک طرح کمدی اکشن غیرمنتظره بدون خیانت به روح بریتانیایی اصیل موجود در کتابهای اصلی «مایکل باند» میکشاند.
شاید حضور تعداد بسیار زیاد از ابرشرورها در محله آرام «ویندسور گاردنر» چندان منطق زیادی نداشته باشد حتی برای فلمی که در آن یک خرس به کمک فناوری CGI در حال راه رفتن در خیابانهای شهر است. اما آن آدم بدها کاری را انجام میدهند که باید انجام دهند و این مسئله به «پدینگتون» این اجازه را میدهد تا به تعهد خود بر پاک دستیاش، تفکرات و منش خاصش برای پیروزی در هر روز و در هر شرایطی پایبند به ماند.
«پدینگتون» به نقل از «عمه لوسی» که در فلم اول خود را به یک خانه سالمندان در پرو میفرستد، چنین میگوید: اگر ما مهربان و مؤدب باشیم، جهان درست خواهد شد. البته که «پدینگتون» با کشتی به لندن، جایی که همه چیز در انتها درست از آب درمیآید، سفر میکند: او به سرعت توسط خانواده «براون» که توسط «مری» شیرین و آزاد (با بازی «سالی هاوکینز») و همسر اخمویش «هنری» (با بازی «هیو بونوویل») رهبری میشود، به فرزندی گرفته میشود.
با گذشت زمان «پدینگتون 2» فرا میرسد، خرس جوان به چشم و چراغ محله تبدیل شده است و آغوش همه به جز همسایه روانپریششان «آقای کری» (با بازی «پتر کاپالدی») برایش باز است. یک روز «پدینگتون» در حال گشتن در مغازه هدیه فروشی «آقای گرابر» (با بازی «جیم براودبنت») برای پیدا کردن هدیه مناسب برای تولد عمهاش است که تلوتلو خوران به یک کتاب پر از عکسهای پر زرق و برق لندن میرسد. در حالی که ما در یک سکانس انیمیشن عالی که در آن «پدینگتون» خود را در میان صفحات سه بعدی کتاب مییابد، میبینیم، این بهترین هدیه برای فردی مثل «لوسی» است که همیشه در آرزوی دیدن این شهر بوده ولی هرگز شانسی برای رسیدن به آرزوهایش نداشته است.
آه که نه تجربه کوتاه مدت «پدینگتون» در دستیاری در مغازه آرایشگری و نه لحظات لذتبخشش در شغل شستن پنجرهها چندان پولی نصیب او نمیکند که توانایی خرید همچنین گنجینهای را داشته باشد. این مسئله بهزودی تبدیل به موضوع مورد بحث میشود، به هر حال: یک بازیگر محلی به نام «فونیکس بوچانان» (با بازی «هیو گرانت» به شدت خودخواه) نقشههای خود را برای کتاب داشته و آن را به سرقت میبرد و برای خرس پاپوش درست میکند.
«پدینگتون» ممکن است که پشت میلهها گرفتار بیفتد. اما این فلم که به شدت درست پرداخت شده است از همان نقطه شروع به رها کردن خود میکند. حتی زمانی که برای تعقیب «فونیکس» از روشی شبیه به «کد داوینچی» استفاده میکند. و یا در زمان نشان دادن تلاش خانواده «براون» برای پاک کردن نام عضو جدیدشان از این ماجرا. «پدینگتون 2» شما را به طریقی به درون یکی از خاطرهانگیزترین تصاویر خلق شده از زندان در دهه حاضر میکشاند، زندانی که توسط «برندان گلیسن» غرغرو اداره میشود که تبدیل به مرعوبکنندهترین دوست زندانی «پدینگتون» میشود.
بیش از این سخن گفتن از داستان بیهوده است اما بهسختی میتواند زیبایی مفهومی و دقت ریزبینانه شیرینکاریهای «کینگ» و یا طراحی صحنه خیرهکننده «گری ویلیامسون» را اسپویل کند. اگر «پدینگتون» اول به نظر میرسید که تصاویری دستساز و مجلل «وس اندرسون» را تداعی میکند، «پدینگتون 2» به نحوی موفق میشود تا آن سبک را به یک سطح خیرهکننده از خلق و خوی زیبایی شناختی تبدیل کند، با شیرینی شاعرانه بی قید و شرط به جای جداسازیهای مطالعاتی «اندرسون»
این فلمی است که کمدی و دلسوزی را آنچنان که باید باشند، با هم ترکیب میکند و زیبایی نهایی خود را در چهره شخصیتهایش پدیدار میکند. شما میتوانید این حس را در چشم بر هم زدنی در چشمهای «جولی واترز» که در نقش مادر مستحکم «مری» بازی میکند و یا در بازی کمدی هوشمندانه و فیزیکی «بونوویل» در نقش «هنری» در لحظات بحران ببینید.
درباره «هاوکینز» که امسال در فلم نه چندان خانوادگی «شکل آب» نیز حضور داشته است، باید گفت که او همچنان دوستداشتنیترین است، اغراق آمیزترین قهرمان روی پرده، ماجراجویی بی دغدغه که در عین حال روحی لطیف دارد.آغوش دوست داشتنی او برای «پدینگتون» در فلم اول تنها یک ژست نبوده و یک عهد است. و این عهد بیش از پیش در این دنباله گرمتر است، از ابتدا تا انتها.