طنین گام‌هایت تا که در کهسار می‌پیچد
هراسی در وجود دشمن خونخوار می‌پیچد
غرورت خشم توفان درمصاف گرم با دشمن
به رگ‌هایت جنون غیرت و ایثار می‌پیچد
شب از برق تفنگت تا بیابان می‌شود روشن
سرود صبح در رگ‌های سرخ تار می‌پیچد
فرو می‌ریزد از خشم صدایت پیکر دشمن
که از پامیر تا اطراف ننگرهار می‌پیچد
بیابان در بیابان شعله می‌پوشد در آن وقتی
که فریاد تو با آوای آتش‌بار می‌پیچد
میان خون که می‌رقصی، عروس ناز آزادی
تنت را در حریر چادر گلنار می‌پیچد
**
نوشت از سنگر پیکار، سربازی به معشوقش:
«در اندامم شرار آخرین دیدار می‌پیچد
تو را شاید نبینم، سینه‌ام شاید شود پرپر
ولی جای نفس در سینه یاد یار می‌پیچد»