روز سه شنبه تاریخ 4 جوزا ارگ ریاست جمهوری اعلام کرد که یک روز به نام روز ملی فرهنگ هندوها و سیک‌ها درج تقویم ملی کشور می‌شود.
در این اعلامیه گفته شده که رییس جمهور اشرف غنی برعلاوه این دستور هدایت داده است که در مرکز تحقیقاتی کوشانی در آکادمی علوم، یک بخشی نیز تحت عنوان مرکز تحقیقاتی هندوها و سیک‌های افغانستان ایجاد شود. چشمۀ بابانانک و گوردواره سیک‌ها در شهر گردیز از دیگر چیزهایی است که وعده بازسازی آن توسط رییس جمهور داده شده است.
در اعلامیه آمده که آقای غنی به وزارت عدلیه سپرده است تا مشترکا با وزارت ارشاد، حج و اوقاف تمام محلات عامه هندوها و سیک‌ها را تثبیت کنند تا از غصب و فروش آن جلوگیری شود. رئیس جمهور افغانستان هم‌چنین دستور داده که مکاتب اهل هنود و سیک در ولایت‌های ننگرهار و کابل بازگشایی شوند.
به نظر من این دستورات رییس جمهور اگر جامه‌ی عمل بپوشد بدون شک گامی است رو به جلو و نویدی است برای اقلیت‌های قومی مذهبی، خصوصا برای هندوها و سیک‌های که در طول این مدت رنج و بدبختی‌های بسیاری فقط به خاطر اعتقادات و باورهای متفاوت‌شان کشیده‌اند. در زمانه‌ی که این گروه اقلیت حتی از سوی داعش و گروه‌های تروریستی تهدید به مرگ می‌شوند تا از افغانستان بیرون شوند دستورات رییس جمهور می‌تواند این پندار را القا کند که آن‌ها نیز جزء از ملت جداناپذیر افغانستان اند و هیچ تفاوتی با دیگر شهروندان کشور ندارند.
هندوها به دلیل اعتقادات متفاوت‌شان متاسفانه همیشه تحت ستم بوده و مورد تعرض و آزار اذیت دیگران قرار گرفته اند. چندی پیش از انارکلی هنریار عضو هندوی مجلس سنا ویدیویی برآمد که در سخنرانی‌اش داشت گریه می‌کرد و از رفتار زشت و ناپسند مردم کابل در مقابل خود و خانواده‌اش گلایه داشت. هنریار که در چنین مقام بلند سیاسی تکیه زده است در این‌گونه وضعیت زندگی می‌کند، تصور کنید روزگار مردم عام و هندوباورانی را که در کوچه و بازار و در محلات فقیرنشین و افراطی به دنبال کار و زندگی اند.
بخشی از این‌ رنج‌ها و بدبختی‌ها به نظر من فقط با آگاهی مردم پایان می‌یابد. این‌که به آن‌ها گفته و نشان داده شود که  هندوها و سیک‌ها هم آدم‌های هستند مثل دیگران، فقط با اعتقادات و باورهای متفاوت. یعنی که حق زندگی، کار و آزادی عقیده دارند.
درج روز ملی فرهنگ هندوها و سیک‌ها در تقویم، ساختن مرکز تحقیقات برای این جماعت ستم‌دیده اما بومی و نیز ساختن زیارتگاه‌ها و مکان‌های تاریخی و مذهبی این قشر آسیب پذیر بدون شک برای آگاهی مردم موثر است و پس از آن شاید به این فهم نسبی برسند که هندوها نیز برای خود ریشه و تاریخی در این کشور دارند.
جلوگیری از فروش و غصب زمین هندوها و هم‌چنین فعال ساختن مکاتب این مردم نیز می‌تواند کورسوی امیدی باشد برای خود هندوها که بیشترشان در این مدت به خاطر تهدیدها و آزار اذیتی که از سوی دیگران می شدند کشور را ترک کرده‌اند. به هر روی امید می‌رود این دستورات تنها شروع کار باشد و حکومت با فراهم ساختن سهولت برای اقلیت‌های مذهبی و قومی تلاش کند تا همه بتوانند خودشان را در آیینه افغانستان ببینند و باور کنند که بلی ما نیز بخشی از مردم افغانستان هستیم.