زنان افغانستان علی رغم موانع که بر سر راه شان قرار دارد و در مواردی از سوی مردان در مواردی روی سرک‌ها توهین می‌شوند، به شکل روز افزونی نقش کلیدی را بازی می‌کنند آنهم در کشوری که مواد انفجاری در آن زیاد است و ماهانه جان 100 تن را می‌گیرد.
گل اندام نخستین بانویی بود که به یک تیم ماین پاکی پیوست و در تلاش‌های ماین ربایی سهم گرفت در حالی که شاید مردان وی را در بیرون ازمنزل توهین کنند. این در حالی است که ماهانه 100 نفر در افغانستان توسط مواد منفجر ناشده کشته می‌شوند.
گل اندام  یکی از 16 خانم است که در تیم موسسه ماین پاکی سازمان ملل متحد استخدام شده است وی می‌گوید:" در اوایل ما با مشکلات متعددی مواجه بودیم به ویژه زمانیکه با لباس‌های ماین پاکی در اطراف بامیان کار می‌کردیم".
فامیلش نیز به دلیل این که شغل ماین پاکی خیلی برای یک زن خطرناک است نگران بودند. افغانستان در زمره کشورهای خطرناک برای زنان به شمار می‌رود و با کشته شدن اخیر مینه منگل مشاور امور پارلمانی که به دلیل نقش اجتماعی اش کشته شده است؛ به همین دلیل گل اندام خطر رفتن روزانه به وظیفه را می‌دانست.
در ماه اکتوبر سال جاری، علی رغم خطرها، زنان مثل او در خط نخست تلاش‌ها برای ماین روبی قرار داشتند.
بامیان به عنوان نخستین ولایتی در سطح افغانستان اعلام گردید که به صورت مکمل از وجود ماین پاکسازی گردید این در حالی است که بخش اعظم تیم ماین پاکی در این ولایت را زنان محلی افغان تشکیل می‌دهد.
پروژه ماین پاکی از سال 1989 در افغانستان آغاز گردید. طی این مدت به تعداد 18 میلیون ماین  باقی مانده از جنگ‌های گذشته که بخش عظیم آن توسط عساکر روسی درجریان جنگ افغان- روس در سال‌های ( 1979-1989) به جای مانده است. آنها از ماین‌ها به عنوان تکتیکی برای حفاظت از قرار گاه‌های نظامی‌شان استفاده می‌کردند.
پس از 30 سال از آغاز تلاش‌هایی ماین روبی در افغانستان تنها سال گذشته زنان در برنامه ماین پاکی سهم گرفتند.
زمانی که گروه طالبان در سال 1996 قدرت را به دست گرفت، قوانین سخت گیرانه‌ای را در قسمت زنان وضع کرد که شامل منع زنان از علم و دانش و رفتن به وظایف عمومی‌می‌شد. امروز، طالبان دیگر آن قدرت گذشته را ندارند که چنین قوانین را پیاده کنند، اما زنان افغان که هنوز کار می‌کنند با حملاتی از سوی گروه‌های تندرو و بعضی از اعضای فامیل شان مواجه می‌باشند.
250 کیلومتر دور از کابل، منطقه کوهستانی بامیان موقعیت دارد که مردم هزاره در آن زندگی می‌کنند، همچنان بودای بامیان در این ولایت موقعیت دارد، مجسمه‌هایی که در یک اقدام از سوی دولت طالبان در سال 2001 منهدم گردید.
گل اندام می‌گوید:" زمانی که به عنوان یک مین پاک کار می‌کنم خود را عسکری احساس می‌کنم که با دشمن پنهان در زمین‌های ماین گذاری شده مبارزه می‌کند."
کار آهسته و خطرناک است و برای یک تیم 10 نفری یک ماه را در بر می‌گیرد که زمین به مساحت 10 متر مربع را پاکسازی کند که مساحت یک زمین فوتبال می‌شود. تیم ماین پاکی ماین‌ها را توسط آله‌های کشفی و رد یاب فلزی جستجو می‌کنند و بعد از تشخیص رهبر تیم نوع ماین را ارزیابی کرده و سپس این ماین‌ها نظر به نوعیت و عمرشان انفجار داده  شده و یا غیر فعال می‌گردند.
ماین‌های زمینی کشنده در افغانستان
یکی از زمین‌های ماین گذاری شده در بامیان که توسط تیم ماین پاکی پاک شده است دو ساعت با پای پیاده فاصله دارد.   همراه تیمی‌که ساعت شش صبح به این زمین ماین گذاری شده می‌آیند. این در حالیست که یک حرکت اشتباه می‌تواند به از دست دادن پاها تمام شود.
گل اندام می‌گوید:" من برای فامیلم ثابت کردم که وقت مردها می‌توانند وظایف پر خطر را به پیش ببرند خانم‌ها نیز می‌توانند." زمین‌های که ماین روبی شده اند نه تنها سبب نجات زندگی مردم شده بلکه افغان‌ها می‌توانند این زمین‌ها را برای زراعت آماده کنند".
گل اندام می‌گوید:" امروز مردم بامیان قدر شناس کارهای ما هستند و میزان خشونت در سرک‌ها کاهش پیدا کرده است.
در کشوری که پیدا کردن شغل کار دشواری است کار کردن به عنوان  ماین پاک یک فرصت با ارزش را برای زنان می‌باشد.
مملکت خانمی‌در بامیان می‌گوید:" انگیزه من برای پیوستن به تیم این بود که از نگاه مالی مستقل شوم." نه سال قبل وقت از شوهرش به دلیل اینکه وی معتاد بود طلاق گرفت مملکت نزد فامیل اش مراجعت کرد؛ اما او برای بزرگ کردن دخترش به پول نیازمند بود.
فایزه فایزی یکی از زنان تیم ماین پاکی می‌گوید:" از زمانی که به عنوان یک ماین پاک کارم را آغاز کردم خیلی خوشحالم که هم مشکلات مالی را حل می‌کنم و هم در راستای امنیت مردم کار می‌کنم." وی همچنین برای شوهرش کمک می‌کند که مکتب برود و تحصیلات اش را تکمیل نماید.
نصیر احمد، وکیل در سرویس ماین پاکی سازمان ملل متحد می‌گوید، بیشترین ماین‌های که از زمان جنگ افغان شوروی بودند پاکسازی شده؛ اما در حال حاضر، چالش اصلی مهمات منفجر ناشده از جنگ‌های اخیر است.
وی در سال 1990 زمانی که کودک بود از افغانستان فرار کرد و آقای در سال 2018 در بخش سرویس ماین پاکی ملل متحد دوباره آغاز به کار کرد.
آنچه آشکار است اینکه تاریخ با زنان افغان مهربان نبوده است. کار کردن با زنان ماین پاک کسانی که کار شان چالش‌هایی زیادی برایشان در این کشور دارد واقعا باور نکردنی است. من معتقدم که این امر به زنان هموطن ما الهام بخش است و قدرت زنان را برای مردان به نمایش می‌گذارد.