ترجمه بخشي از کتاب جان بولتون
برگردان: محمد سالم ناجي
هرچند این نشست‌ها به‌طورمعمول برای هماهنگی صورت می‌گرفت، اما از دید پمپئو چنین نشست‌ها به‌عنوان فضولی کردن در کارها تلقی می‌شد. اکنون ما در قبال افغانستان با چالش درون سازمانی روبرو شده بودیم. در میان این گیرودارها در دوازدهم اپریل یک خبر خوش دریافت کردیم. آن خبر عبارت از این بود که واحد پیش دادگاهی محکمه بین‌المللی جنایی مقیم لاهه درخواست سی‌ویک صفحه‌ای سارنوالان را مبنی بر تحت تعقیب قرار دادن نظامیان و نیروهای اطلاعاتی آمریکایی را در افغانستان رد نموده بود. من چندین بار با عضو سابق کنگره پیت هویکسترا سفیر کشور ما در هالند جای که محکمه لاهه قرار دارد صحبت کرده بودم و از این‌که گفتم ما نتوانستیم جلو چنین محکمه بیهوده را بگیریم وی متعجب شده بود. من از مدت‌ها قبل مخالف این محکمه بودم و زمانی که در جامعه فدرالیست در واشنگتن فعالیت می‌کردم علیه آن محکمه سخنرانی کردم. ما این آمادگی را گرفته بودیم که هرگاه این محکمه علیه شهروندان آمریکایی اقدام کرد ما علیه آن ایستادگی نماییم. ساعت نه و پنجاه دقیقه صبح به ترامپ تماس گرفتم تا در مورد این خبر به ترامپ گزارش بدهم. او گفت این خبرها لذت‌بخش است.
من بیشتر در مورد ماهیت و ذات طالبان نگرانی دارم تا مذاکره با آن‌ها. من فکر می‌کنیم ما توانسته‌ایم تا حدی زیادی در افکار ترامپ تغییر ایجاد کنیم. ایالات‌متحده به‌طور کامل نیروهایش را از افغانستان خارج نخواهد کرد و تعداد از آن‌ها را که در مبارزه با تروریسم و یا اهداف دیگر لازم است در آنجا حفظ خواهد کرد. اگر وضعیت بر ضد مسیر فکری ترامپ شود یک روزی دستور خواهد داد که فوراً اینجا را ترک کنید (او هرازگاه دچار غضب می‌شود) هرچند که آن امر هیچ ربطی به گفتگوهای صلح نداشته باشد. من فکر می‌کنم بر خلیلزاد فشاری نیست که باید نتیجه تا زمان مشخص به دست بیاید.
در اول جولای وزارت دفاع دریافت که خلیلزاد می‌تواند بدون این‌که موضوع را با واشنگتن در میان بگذارد معامله با طالبان را اعلام کند. اسپر که هم‌صنفی ویست پوینت پمپئو بود به او تماس گرفت و از او خواست که قبل امضای سند میان طالبان و خلیلزاد، آن سند باید برای بازبینی به واشنگتن فرستاده شود. کوپرمن از رئیس ستاد کارکنان اسپر شنیده بود که پمپئو در پاسخ به وی گفته است که کمی بیدار شو، هیچ‌چیز مبهم نمانده است وکسی که در مذاکرات افغانستان حضور دارد از زیردستان من است. پمپئو اغلبا با دادوفریاد می‌گوید که خلیلزاد زیر فرمان من است و کسی نگفته است که بدون نظارت بیرونی دست به معامله بزند. شاناهان تلاش نمود که منطقی و با دلیل باشد اما ناکام شد و اکنون اوضاع او بر سر اسپر آمده است. صبح روز بعد که من به او تماس گرفتم دریافتم که نگرانی‌های او بیشتر تاکتیکی است و بیشتر نگران مشروعیت و قانونی بودن خروج نیروهای آمریکایی بود و کمتر نگران اهداف و پالسی ما بود. گفتگوهای ما ادامه یافت. هدف وزارت خارجه این بود که نیروهای آمریکایی در افغانستان به صفر تقرب نماید درحالی‌که هدف من و پنتاگون این بود که باید تعداد از نیروهای خود را در افغانستان برای مبارزه با تروریسم و دیگر اهدافمان حفظ کنیم. نگرانی اسپر به‌جا بود که می‌گفت در نبود پایگاه نظامی در افغانستان ما چگونه می‌توانیم کارکرد نظامی مؤثر داشته باشیم.
من این نگرانی‌ها را به تاریخ 9 جولای با خود در ملاقات با خلیلزاد آوردم. هدف این بود که باید با تمامی جریان‌های فکری در درون حکومت ایالات‌متحده به توافق برسیم و بتوانیم بر واگرایی‌های داخلی فائق بیاییم. خلیلزاد ازیک‌طرف دستور دریافت کرده بود که باید نیروهای آمریکایی در افغانستان به صفر تقرب نماید (این دستور یا از جانب ترامپ بود یا پمپئو) و از سوی دیگر خلیلزاد دستور داشت که باید قابلیت‌های ما در مبارزه با تروریسم برای زمان نامعین حفظ شود. بغرنجی کار در این بود که باید هم‌زمان موافقت حکومت افغانستان و طالبان را جلب کنیم که نیروهای ما به صفر تقرب می‌کند و از سوی دیگر ما به حمایت‌های خود از مبارزه با تروریسم ادامه می‌دهیم. خلیلزاد گفت او فهمیده است که ترامپ چه می‌خواهد. هدف من این بود که باید اطمینان حاصل کنیم که حکومت آمریکا در این مقطع زمانی در داخل خود به توافق رسیده است. ما می‌توانستیم خیلی وقت پیش به چنین مأمولی دست پیدا کنیم درصورتی‌که پمپئو به خلیلزاد اجازه می‌داد که بیشتر گفتگو کنیم و ما وی را به‌عنوان نیروی ضد جاسوسی تلقی نمی‌کردیم. گفتگوها با طالبان در تمام تابستان ادامه یافت.
کوپرمن به تاریخ چهارده آگوست شنیده بود که ترامپ نشستی را در زمین گلف خود که در آنجا یک هفته می‌ماند برگزار می‌کند. صبح روز بعد ساعت هفت و ده دقیقه صبح به مُلوانی که در نیوجرسی بود تماس گرفتم که گپ از چه قرار است. او گفت که در مورد نشست روز جمعه شنیده است و از ویسترهوت در این مورد پرسیده است. او برای مُلوانی گفته است که این نشست با پمپئو و بچه افغانستان (خلیلزاد) برگزار می‌شود و گفت شما هم می‌توانید بیایید. مُلوانی پرسید آیا وزارت دفاع هم شرکت می‌کند؟ من گفتم شاید این‌طوری باشد و بعد تماس قطع شد. این‌ها بار دیگر نشان می‌داد که وزارت خارجه چگونه با بقیه تیم امنیت ملی رفتار می‌کند. من بدون شک باور داشتم که طالبان در مورد شرایط معامله بسیار خوشحال هستند. من به پمپئو مظنون بودم زیرا او تلاش می‌کرد که به ترامپ طوری نشان بدهد که در سطح داخلی مخالفت‌ها بسیار خفیف است و مذاکرات به نتیجه رسیده است درحالی‌که من و بقیه باور داشتیم که این معامله ممکن است تبعات بسیار منفی برای آمریکا داشته باشد. این وظیفه مشاور امنیت ملی است که میان وزارت خارجه، دفاع و دیگر اعضای شورای امنیت ملی هماهنگی ایجاد نماید. اگر من نتوانم این وظیفه را انجام دهم دیگر دلیلی برای ماندن در اینجا وجود ندارد. معنای ضمنی حرفم این است که حداقل باید در این نشست ها از من دعوت شود.
بعدتر صبح همان روز با پمپئو صحبت کردم که مسائل مختلف موردبحث قرار گرفت. او گفت که هنوز مذاکرات به پایان نرسیده است. بحث آتش‌بس، کاهش خشونت از جانب طالبان، مأموریت مبارزه با تروریسم و غیره از مسائلی هستند که هنوز حل نا شده باقیمانده‌اند. من برایش گفتم منم به نشست از طریق هواپیمای نظامی به همراه پنس خواهم رفت. او پیش‌بینی نکرده بود که تعداد از نظامیان در نشست بیدمنستر حضور به هم برسانند مخصوصاً من. در آن نشست هاسپیل، سیپولون، مارک شورت (رئیس ستاد کارکنان معاون رئیس‌جمهوری)، کیلوگ هم چنان در کنار مُلوانی، اسپر و دنفورد شرکت کرده بودند.
لیندزی گراهام به من زنگ زد و گفت راجع به نشست بیدمنستر شنیده است و بیان کرد که ترامپ باید تعداد از نیروها را برای مبارزه با تروریست ها و دیگر اهداف حفظ نماید. او از رسانه ها شنیده بود که چنین چیزی در سند معامله با طالبان قید نشده است و از من خواست که با جک کین جنرال چهار ستاره بازنشسته که مفسر فاکس نیوز است صحبت کنم. من به جک کین تماس گرفتم و او از اندریو خواست که مستقیماً با ترامپ تماس بگیرد زیرا او و ترامپ مرتباً در مورد این موضوعات گفتگو داشتند. ادامه دارد...