در اکثر جوامع دینی گروهها و اشخاصی که طعم قدرت و حکومت‌داری به ذایقه شان شیرینی می‌کند با استفاده از گزینه دین و مذهب مجرای رسوخ به قدرت را جویا می‌گردند. قرون وسطی در غرب، مثال زنده و واضح این مسئله است که کشیش‌های کلیسا، با نشانه گیری اعتقادات مردم، چندین قرن حاکمیت شان را بر مردم این وادی تحمیل نمودند، هرازگاهی که پایه‌های حاکمیبت شان سست و متزلزل می‌گردید با دیکته به دین و تقدس گرایی، به جلب حمایت توده‌ها متمرکز می‌گردیدند، توده‌های نادان و معتقد آن روز، اصحاب کلیسا را به عنوان حاکم بلامنازع دنیوی و اخروی شان پذیرفته بودند و هر گونه تمرد و سرپیچی از دستورات کلیسا را به مثابه از دست دادن دنیا و عقبی قلمداد می‌نمودند، این وضعیت خفقان، چنان سرنوشت مردم آن زمان را به تاریکی کشانیده بود که خرافه‌گرایی بخش عمده زندگی آنان گردیده بود، توده‌ها که با هزاران مشقت و زحمات طاقت فرسا به هدف تأمین معیشت و نفقه عیال شان به انجام کارهای شاقه مصروف بودند، بخش زیادی از این در آمد را به اصحاب کلیسا پرداخت می‌نمودند تا در بدل آن، جایگاهی در بهشت برای خود دست و پا نمایند، این وضعیت صدها سال را در برگرفت تا زمانی که رنسانس صورت پذیرفت و مردم با ایجاد جرقه‌ی از آگاهی و روشن بینی، به تحجر و خرافه‌گرایی نه گفتند و فصل جدید زندگی را در تاریخ این وادی ورق زدند.
افغانستان به عنوان یک کشور اسلامی که نزدیک به 99% جمعیت آن، متشکل از مسلمانان است با شکل دادن حکومت جمهوری اسلامی، در پرتو قوانین اسلامی و حقوق بشری زیر چتر قانون به صورت واحد و یکپارچه در کنار هم به زندگی روزمره مبادرت ورزیده اند که حق و تکلیف هر شخص حقیقی و حقوقی در قوانین نافذه مسجل گردیده است و دو فقه عمده حنفی و جعفری مبنای رسیدگی به قضایا و دعاوی شهروندان می‌باشد، با این هم گروهها و اشخاصی هستند که با وجود قوانین موجود و تکنولوژی قرن 21 هنوز به باورهای خرافاتی و قرون وسطایی دیکته نموده و در صدد اند تا بذر نفاق و چند دستگی را از آدرس دین و مذهب میان مردم باهم برادر افغانستان کاشته و شاخ و برگ آن را در صورت امکان در تمام نقاط این سرزمین پخش نمایند. با توجه به اینکه بسیاری از مردم افغانستان با تکنولوژی جدید و مولفه‌های مدرنیته و جهانی شدن آشنایی دارند و هیچگاه تحت تأثیر سم پاشی‌های اشخاص و گروههای نفاق افگن تحت هر عنوانی که باشند نخواهند رفت؛ اما گروه طالبان که دسترسی به آموزش‌های نوین ندارند و دین را به عنوان پر کاربرد ترین ابزار حاکمیت یدک میکشند و آن را خط و مشی نیل به اهداف شان ترسیم نموده اند در صدد اند تا به هر نحو ممکن از این مجرا نظام را به چالش کشانیده و نظام غیر قابل تعریف خود را پبشکش نمایند در حالیکه دین اسلام به عنوان یگانه عامل پیوند بشریت، همیشه پیام اخوت و برادری را به مردم رسانیده و هر گونه تقابل و دو دستگی را میان مسلمین مذموم و مردود می‌داند، همینطور، شورای علمای کشور، اعم از اهل تشییع و تسنن، با برگزاری محافل و سیمینارهای دینی، پیام خالص دین که اخوت و برادری میان مسلمین را زمزمه می‌کند مستند به آیات و روایات اشاعه نموده و آن را به مردم بازگو می‌نمایند.
بنا بر این از مسئولین دولت جمهوری اسلامی افغانستان که نماینده قاطبه این ملت می‌باشد، انتظار می‌رود که به صورت یکپارچه در مقابل تمامیت خواهی و استفاده ابزاری آنان از دین صف آرایی نموده و نگذارند که اخوت و برادری مردم افغانستان که در جهان اسلام کم نظیر است توسط عده‌ی قلیل صدمه دیده و ابتکار عمل در دست گروهی قرار گیرد که به جز کشتار و تباهی، دستاورد مثبت به مردم افغانستان نداشته است مدارس دینی که ثبت وزارت محترم حج و اوقاف می‌باشند و با هزینه دولت، فعالیت شان را پر رنگ‌تر نموده اند، در هر برهه زمانی مکلف به دفاع از معتقدات دینی و اخوت اسلامی می‌باشند، خصوصا در شرایطی که حساسیت استفاده ابزاری از دین اوج گرفته و روح وحدت ملی را نشانه بگیرد مسئولیت علما است که خاموش ننشسته و صدای شان را از تریبیون مساجد بکشند تا هیچ جریان و گروهی جرأت نکنند که جهت نیل به اهداف شان مواضع نفاق افگنانه اتخاذ نمایند.
استخبارات بعضی کشورها با پروردن این گروه، انگیزه‌های مختلفی را تعقیب می‌نمایند که کمترین آن، ایجاد تشتت و پراکندگی و عمده ترین آن، احتمالا بر اندازی نظام و جاگزین ساختن ایدئولوژی افراطیت دینی بر اعتدال گرایی است؛ لذا آنچنان که از سخنان نمایندگان طالبان برداشت می‌گردد، آنان کاملا برهنه و بی پروا با یاد آوری از زاویه مذهبی، وحدت و همدلی را نشانه قرار داده و در این امر از هیچگونه احتیاط و ملاطفت کار نگرفته اند، لذا به باور این تیپ اشخاص، دین و مذهب یگانه مجرای جلب حامی و منفذ رسوخ به قلب توده‌ها است که از این طریق به کوتاه ترین شیوه ممکن موفق می‌گردند تا ذهنیت عامه و توده‌ها را به سوی حمایت از اهداف و برنامه‌های خویش جلب نمایند.
این تیپ اشخاص و چهره‌ها نه تنها به نفاق مذهبی بسنده نمی‌کنند؛ بلکه با استفاده و تحریف مولفه‌های دینی تلاش دارند تا ایدئولوژی ساختگی افراطیت را در جامعه باهم برادر افغانستان نهادنیه سازند، نا دیده انگاشتن چنین اظهارات خودسر و بی محتوی، می‌تواند آینده زیان‌باری برای افغانستان در قبال داشته باشد؛ اگر گذشته افغانستان و بعضی کشورهای اسلامی را مرور نماییم، افراط گرایان در ابتدا با اعلان حضور ضعیف بنام دین، در صدد جلب و جذب توده‌ها بر آمدند؛ سپس که پایه‌های شان را استحکام بخشیدند با توسل به ابزار خشونت و ارعاب آهنگ بر اندازی نظام را سرکشیده و در صدد تحمیل حاکمیت شان در آن جغرافیا بر آمده اند طالبان بر علاوه اینکه نفاق مذهبی را یدک می‌کشد؛ گوشه‌ی چشمی به حمایت از کشورهای حامی شان نیز دوخته اند تا در چنین مقطع زمانی سرنوشت ساز به آنان وانمود نمایند که در صورت حمایت‌های بیشتر شان، این گروه در افغانستان حامی بی قید و شرط پروژه‌های آنان در افغانستان خواهد بود
بنا بر این، دولت جمهوری اسلامی افغانستان به عنوان یگانه نهاد مشروع و مردمی، در ضمن تلاش در جهت رسیدن به صلح پایدار، مسئولیت دارد تا منافذ رسوخ جریان‌های افراطی در پروسه صلح را ببندد و نگذارند که دیکته شده‌های بیگانگان منافع شان را در سوراخ دین و مذهب جستجو نمایند؛ لذا با توجه به اینکه افراط گرایان دینی در قالب‌های گوناگون، روح وحدت ملی را نشانه گرفته اند، بر می‌تابد که توجه جدی مقامات ذیصلاح به خصوص نمایندگان دولت در پروسه صلح در اصلاح سازی و خفه نمودن توطئه‌های آنان در نطفه، اقدام به موقع و مقتضی را بنمایند تا جلو چنین اظهارات خودسرانه، از قبل گرفته شده و یکبار دیگر ما شاهد افراط گرایی در آینده سیاسی کشور نباشیم، نسل جدید افغانستان باید با ذهنیت جهانی شده و تعلیم یافته به افغانستان تقدیم گردد، افراط گرایان دینی، همانند غده سرطانی بر قلب این کشور ریشه دوانیده و مانع هر گونه پیش رفت و ترقی افغانستان خواهند بود؛ لذا انتظار می‌رود که مسئولین محترم، با در نظرداشت استراتژی اصلاحی و داشتن یک افغانستان مدرن و به روز، در تمام ابعاد پروسه صلح نظارت و کنترل جدی داشته باشند تا یکبار دیگر قامت کشور عزیز ما توسط ویروس‌های کشنده استخباراتی خم نگردد.