طالبان همواره ادعا داشته‌اند و دارند که با مردم افغانستان کاری ندارند. جنگ آنان علیه خارجیان است و علیه مخالفان سیاسی‌شان که حامی کشورهای بین‌المللی‌اند. آنان طرفدار کشتار غیرنظامیان نیستند، بلکه حافظ و حامی مردم افغانستان‌اند؛ اما حملۀ خونبار و وحشیانۀ آنان به مرکز آموزشی «کوثر دانش» در هفتۀ گذشته، حملۀ ددمنشانۀ روز دوشنبۀ آنان به «دانشگاه کابل» و حمله‌هایی مشابه‌شان در سال‌های گذشته بر کورس آموزشی «موعود» و شفاخانۀ «صد بستر دشت برچی» و ده‌ها مسجد دیگر در سراسر افغانستان، خلاف این ادعای دروغین را ثابت می‌کنند. این حمله‌ها نشان‌دهندۀ این واقعیت تلخ و دردآور است که این‌ها گاهی با هویت خودشان و زمانی زیر نام داعش و سایر گروه‌های تروریستی به هراس‌افکنی و وحشت‌اندازی و تار و مار کردن مردم افغانستان اقدام کرده‌اند و در حال حاضر نیز چه در دشت برچی و چه در دانشگاه کابل یا چه در هلمند و تخار و قندهار و سایر نقاط افغانستان همین کارشان را ادامه می‌دهند. تمام تلاش‌شان ریختن خون مردم افغانستان و فرزندان و جوانان و نوجوانان آنان است، از طریق انجام انتحار و انفجار و حمله‌های مستقیم و غیرمستقیم دیگر. جنگ و جهاد علیه خارجیان از اساس دروغ و فریب بوده و هست. در واقع، این شعار، نقاب دورغینی بوده است که آن‌ها سال‌های سال بر چهره‌های منحوس‌شان بسته‌اند و اعمال ننگین و غیرانسانی و غیراسلامی و غیردینی‌شان را به زعم خود سرپوش گذاشته‌اند. دروغین بودن این شعار اکنون که نه نیروهای خارجی‌ای در کشور وجود دارد و نه دولت غیرقانونی بر کشور حکم می‌راند، بیش از پیش نمایان می‌شود و این روسیاهی آنان را ثابت می‌کند.
حملۀ بزدلانۀ تروریستان و نوکران استخبارات کشورهای دشمن و بدخواه افغانستان، به مرکز آموزشی «کوثر دانش» و دانشگاه کابل، در حقیقت حمله به دانش و آگاهی، به کتاب و قلم، به دانایی و آگاهی، و حمله به قلب تپندۀ ترقی، رشد و آیندۀ روشن افغانستان است. آنان می‌خواهند با از کار انداختن این قلب تپنده، کشور را بار دیگر به قهقرا ببرند و بازهم ظلمت و تاریکی را بر کوچه‌های وحشتناک و ویران افغانستان حاکم بسازند. این حمله‌ها نشان می‌دهند که طالبان خوب دریافته‌اند چه‌گونه فاتحۀ افغانستان نوین و نسل نواندیش آن را بخوانند یا چه‌گونه آنان را زمین‌گیر کنند. تروریستان کوردل و دیومنش، با ایجاد وحشت و هراس و با قتل و کشتار بی‌رحمانۀ زن و فرزند این آب و خاک، به خوبی نشان می‌دهند که چه افغانستانی را آرزو دارند؛ یا در انتظار چه افغانستانی نفس می‌کشند و دست به جنایت می‌زند؛ افغانستانی که در آن نه خبری از قلم و کتاب و دفتر و دیوان باشد و نه سخنی از کورس و مکتب و دانشگاه و پرورشگاه؛ افغانستانی فرورفته در ظلمت جهل و نادانی، ظلم و ستم، و بیدادگری و غارتگری؛ افغانستانی که انسانیت در آن له شده باشد و کرامت انسانی و عزت نفس آدم‌ها مچاله؛ افغانستانی که حقوق اساسی شهروندانش زیرا آوار شده باشند و صدایی دادخواهانه و بیدارگرانۀ آنان خفه. آری، تروریستان طالب، به خاطر چنین افغانستانی جنگ می‌کنند، جوی خون راه می‌اندازند، انتحار و انفجار می‌کنند و به هیچ کسی رحم نمی‌کنند. با حملۀ ددمنشانۀ طالبان به دانشگاه کابل و پیشتر به کورس آموزشی «کوثر دانش» این را می‌توان فهمید که این گروه تاریک‌اندیش اینک مراکز آموزشی و تعلیمی (کورس‌ها، مکتب‌ها و دانشگاه‌ها) کشور را هدف گرفته‌اند و می‌خواهند بنیاد دانش و آگاهی را ویران کنند و تاریکی و ظلمت را حاکم بسازند تا با ویرانی این مراکز، آنان بی‌هول و هراس و بدون صرف وقت بیشتر، و بدون مقاومت و ایستادگی، به اهداف شوم و غیرانسانی‌شان دست یابند. چنین حملاتی نشان می‌دهند که آن‌ها می‌دانند مراکز آموزشی و تعلیمی؛ چون مکتب و دانشگاه محل رشد و پرورش قشر روشن‌اندیش و خوش‌فکر،  و طبقۀ معتقد به اصل انسانیت و کرامت انسانی است و آدم‌هایی را تسلیم جامعه می‌کنند که به افراطیت باور ندارند و تروریستان دشمن بشریت می‌دانند. بدیهی است که چنین نسلی نمی‌توانند افراطیت و وحشت‌آفرینی آنان را برتابند. نمی‌توانند در سایۀ سرد و سیاه آنان نفس بکشند. چنین نسلی زمینه را برای حضور سنگین و تحمل‌ناپذیر آنان تنگ می‌کنند و رخت‌شان را از این آب و خاک برمی‌چنند. آنان، می‌دانند که این نسل، طغیانگر خواهند بود و زمینه‌های رشد و پرورش نهال‌های افراطیت را خواهند زدود و نخل‌های ارتجاع و انتحار و افنجار را از ریشه برخواهند کشید و به جای‌شان سروهای آگاهی و دانایی خواهند نشان؛ سروهایی که روزی و روزگاری به سبز خواهند شد و طراوت و تازگی را به رخ کشور خواهند بخشید. بنابراین، مردم افغانستان آگاه باشند که به چنین تروریستانی نه بگویند و فریب دروغ‌های‌شان را نخورنند. این‌ها هر نقابی که بزنند بازهم دشمن مردم افغانستان و دشمن آگاهی و دانایی و آبادی افغانستان‌اند.