شالودۀ تداوم یک نظام سیاسی مبتنی بر انتخابات آزاد را که باز تاب دهندۀ ارادۀ جمعی در چارچوب موازین دموکراسی می‌باشد، حفظ و بقای نظام جمهوریت تشکیل می‌دهد.
حفظ نظام جمهوریت که ممثل اراده، خِرد جمعی و عقلانیت سیاسی اکثریت مردم بوده، رئیس جمهور و سرقوماندان اعلای نیرو های دفاعی و امنیتی کشور، بر طبق ماده (5) بند(1)، مادۀ (55) بند(1)، و مادۀ (75) بند (5) قانون اساسی، تعهد در قبال مردم و دفاع مشروع از آرای آنها در برابر اغتشاش گران و اخلال گران امنیت و منافع ملی مکلف به حراست از نظام، قلمرو جغرافیایی و حیثیت و اقتدار ملی بوده و همچنان با راه اندازی دیپلماسی فعال در سطح بین المللی، سیمای درخشان و دگرگونی های مثبتی را که طی سالیان پسین در چارچوب دموکراسی و جمهوریت در جامعۀ ما شکل گرفته است، توجه جامعۀ جهانی را به آن معطوف می‌نماید.
با توجه به این وجیبۀ بزرگ و مبرم ملی، رئیس جمهور با اتکأ به مادۀ (64) بند های (7،4و9) قانون اساسی لویه جرگه مشورتی صلح را بتاریخ 17 اسد 1399 به اشتراک (3400) تن نمایندگان مردم از سراسر کشور برگزار نمود که طی سه روز رای‌زنی و تبادل نظر، بتاریخ 19 اسد 1399 خاتمه یافته و به رهایی (400) تن، خطرناک ترین زندانیانِ طالبان رای نمایندگان اقشار و لایه های مختلف مردم را کسب نمود که بمنظور آغاز روند مذاکرات، آتش بس و تأمین صلح پایدار مجموعا حدود (6000) زندانی طالبان از بند دولت جمهوری اسلامی‌افغانستان آزاد گردیدند، اما جانب مقابل نه تنها به کاهش خشونت که پس از رهایی زندانیان به رعایت آن مکلف بودند، تن ندادند، بلکه حملات مسلحانه، انتحار، انفجار، موتر بم و ترور و دهشت  بالای نظامیان و مردمان ملکی را در  قریه ها، قصبات و حتی شهر ها افزایش و تشدید بخشیدند که باعث شهادت هموطنان ملکی و نظامی‌مان اعم از جوانان، کهن سالان، زنان و اطفال گردید.
دست آورد ها و تغییرات شگرفی که در حیات سیاسی، مدنی و رشد و بالندگی فرهنگی مردم با مبارزات سیاسی و نبرد خونین مدافعان کشور در پرتو نظام جمهوری صورت گرفته است، خون‌بهای شهدای عزیزی می‌باشد که در راه حفظ جمهوریت سر داده اند، اما نگذاشه اند که یک بار دیگر روزگاران تیره و تار حاکمیت های ناخواسته افراطیت جایگزین نظام انتخابی جمهوریت و دموکراسی گردیده و ایده های گروه های معینی بر آنها تحمیل شود. 
رئیس جمهور و سر قوماندان اعلای نیرو های امنیتی کشور، بمنظور ارتقای قابلیت دفاعی نیرو های دفاعی و امنیتی، به تجهیز هرچه بیشتر واحد های نظامی‌هدایت دادند که با وصف برگشت شمار قابل ملاحظه ای از سربازان امریکایی و حضور غیر فعال باقی مانده آنها در افغانستان، به جهانیان ثابت ساخت که مردم افغانستان در حفظ و بقای نظام جمهوریت در چارچوب نیرو های دفاعی و امنیتی، بدون حمایت جنگی نیرو های خارجی، به مبارزه و پیکار در برابر شورشیان و اخلال گران نظم عامه و دشمنان صلح و آشتی قادر می‌باشند.
در نظام جمهوریت، جوانان به منزلۀ نیروی پوینده و بالنده و ستارگان درخشان آسمان آبی آینده کشور، جایگاه بخصوصی را هم در ساختار نظام، هم در دفاع از آن و هم در تحقق شاخصه های دموکراسی احراز نموده اند که مبتنی بر آن، جوان سازی اداره با گمارش کادر های تحصیل کرده، آگاه و خِرد ورز در رأس و قاعدۀ اهرم اداری و سیاسی، نسل نوین را بیشتر از هر زمان دیگر به آینده خوشبین نموده است. همین آینده نگری، به مثابۀ نیروی انگیزنده ای آنها را واداشته تا پله های صعودی را در کسب علوم و فنون مختلف بپیمایند و از مراحل سردرگمی‌و انجماد، به بیداری و تکامل فکری بیشتر گذار نمایند.
قابل ذکر است که حفظ نظام جمهوریت را نمی‌توان صرفا از میلۀ تفنگ و دود و آتش جنگ نگریست، بلکه شور و اشتیاق مردم، بخصوص جوانان در کسب علوم و دانش، خامه پردازی در دفاع از جمهوریت و دموکراسی، نوع دیگری از ابزار نرمِ دفاع و حفظ جمهوریت را در ذهن هر انسان عاقل و بالغ تداعی می‌کند، که واضحا نه گفتن به تحجر فکری، عقب گرد سیاسی و فرهنگی و عدم تسلیمی‌به خواست ها و تهدید های مخالفان مسلح کشور تلقی می‌گردد.
راه اندازی حملات پیهم و گستردۀ انتحاری، انفجاری و ترور های بز دلانه از جانب مخالفان مسلح، علیه کانون های فرهنگی، دانش آموزی و پوهنتون ها و حتا مساجد و مدارس دینی و به خون غلطیدن صد ها تن فرزندان دانشور و آینده سازان جامعه و برخاستن و جوانه زدن جوانانِ بیشتری از نقش خون آن شهدای مظلوم، مُبین این واقعیت است که مردم و بخصوص نسل جوان به هر نوع نظامی‌که روزنه های درخشان  آنها بسوی آیندۀ تابناک را مسدود نماید، نه گفته اند و دو باره با عزمی‌راسخ‌تر و قامتی رساتر شعار داده و عمل کرده اند که در برابر گلولۀ تفنگ، دود باروت و آتش انفجار و انتحار با انوار درخشندۀ قلم و دانش پاسخ خواهند گفت.
پس، در صورتی که مردم ما، به بهای خون عزیزان شان، آمادۀ دفاع از جمهوریت و دموکراسی می‌باشند، این حقیقت آفتاب‌گونه، رئیس جمهور کشور را بیشتر از پیش به این امر وا می‌دارد تا در برابر هرنوع دسایس درونی و بیرونی بمنظور ایجاد شکاف و رخنه در عزم راسخ تداوم مبارزه برای حفظ جمهوریت، از مردم خویش حمایت نموده و نگذارد که آرمان ها و رؤیا های دیرینه مردم، بمنظور ایجاد یک کشوری صاحب اقتدار سیاسی، اقتصادی و شگوفایی فرهنگی در منظقه، به یأس مبدل گردد. 
اخیرا، رئیس جمهور به نیرو های دفاعی کشور دستور داده اند تا جهت عبور از مرحلۀ دفاعی به مرحلۀ تهاجمی‌در بهار سال 1400 آمادگی های لازم جنگی و دفاعی داشته و دشمن را مجال پیشروی در قلمرو زیر حاکمیت جمهوری اسلامی‌افغانستان ندهند که چنین هدایت صریح و حمایت قاطع از نیرو های مذکور میتواند مورال آنها را در میدان های نبرد بلند برده و باعث پیروزی های چشم‌گیر در مقابله با دهشت افگنان گردد.
مردم افغانستان و نیرو های امنیتی کشور، از تداوم جنگ و خونریزی خسته گردیده اند و انتظار دارند که طالبان به ندای صلح خواهانۀ آنان لبیک گفته و دست از دهشت افگنی و خونریزی ناروا بردارند، و اما در صورتی که جانب مقابل به ندای برحق و مشروع مردم مبنی به تأمین صلح و ثبات پایدار در کشور پاسخ منفی داده و به جای تعامل و تعاون درین جهت به لجاجت خویش ادامه دهند، یقینن که به هیچ هدفی دست نخواهند یافت، جز اینکه باعث افزایش آلام و درد های مردمِ رنج کشیده کشور شده و بالاخره خود به مفاهمه و صلح تن دهند، راه دیگری نخواهند داشت، زیرا پایان هر جنگی صلح بوده است و این چه بهتر که طالبان این واقعیت را درک نمایند و پیش از آنکه خون یک تن از هموطنان ما ضایع شود، به این تقاضای مشروع مردم مبنی بر حفظ نظام جمهوریت و دست‌آورد های دو دهۀ اخیر جواب مثبت دهند.