انواع خشونت در تمام جهان و در میان تمامی انسان‌ها امکان بروز دارد. کودکان و زنان بیشتر در معرض خشونت قرار می‌گیرند. برای مقابله با انواع خشونت نیاز به بررسی و ارائیه راهکارهای اساسی داریم. امروزه شاهد وقوع خشونت به شکل‌های مختلف هستیم. اغلب مردم تنها خشونت فیزیکی را زیان بار و آسیب زننده می‌دانند. در حالی که دیگر انواع خشونت مانند خشونت روانی به مراتب آثار زیانبارتری می‌تواند داشته باشد. والدین و مدارس با استفاده از روش‌های تربیتی مناسب و آموزشی می‌توانند خشونت را مهار کنند. در اینجا انواع خشونت، علل و آثار آن شرح داده شده است. خشونت به معنای پاسخ نادرست به ناکامی‌ها و شکست‌های زندگی است. اگر در زندگی تان دچار ناامیدی و یأس پی در پی می‌شوید، ممکن است راحت ترین  پاسخ ممکن را بروز خشم بدانید که در واقع این بدترین نوع پاسخ به اتفاقات بد زندگی محسوب می‌شود. به زبان دیگر خشونت اساسا به معنای راهی برای آسیب رساندن به دیگران تعریف می‌شود.خشونت به دنبال احساس خشم شدید بروز پیدا می‌کند. به نحوی که با تخلیه آنی هیجان منفی در درون خود، می‌خواهید احساس راحتی کنید. غافل از اینکه این عمل هم عواقب بدی به دنبال دارد، هم خشم تان به طور صحیح تخلیه نمی‌شود. خشونت علل گوناگونی دارد که طیف وسیعی از دلایل را شامل می‌شود. در واقع چندین عامل منشا خشونت هستند. شناسایی و کنترل این عوامل به فرد کمک می‌کند تا در هنگام مواجهه با مسائل، خشم خود را مدیریت کند. در ادامه علل خشونت را در دو دسته فیزیولوژی و روانشناختی تقسیمبندی کرده‌ایم. اغلب عوامل فیزیولوژیکی در کنترل و اختیار فرد پرخاشگر نیستند. در هر صورت نمی‌توان خشونت را با این فرضیه که فرد کنترلی بر رفتار خود ندارد، توجیه کرد. سکته مغزی، آسیب‌های مغزی، سکته قلبی، کمبود برخی ویتامین‌ها، کمبود برخی املاح و مواد معدنی در بدن، باعث ایجاد خشونت و خشم در فرد می‌شود. علل فیزیولوژیکی در بدن بیمار بررسی می‌شوند.اصلی‌ترین علل خشونت را باید در روان فرد جستجو کرد. گاهی عوامل روانیِ خشونت ریشه در یک تعارض حل نشده دارند. یعنی فرد در مقابل یک مسئله و یا احساس دچار دوگانگی است. این دوگانگی اغلب خود را به صورت طغیان‌های پرخاشگرانه در مقابل دیگران نشان می‌دهد. یکی دیگر از علل روانی می‌تواند ناتوانی در کنترل هیجانات باشد.
این دسته از عوامل زیر مجموعه‌ی موارد بالا محسوب می‌شوند که آن‌ها را به صورت جزئی‌تر بررسی کرده‌ایم، اگر کسی را در زندگی از دست داده اید، اگر در زندگی شخصی خود و یا محیط کاریتان دچار شکست می‌شوید، اگر فردی هستید که زود ناامید می‌شوید و از هر موقعیتی که کمی در آن ضعف دارید خود را بازنده می‌دانید، ممکن است ناخودآگاه زمینه‌ای برای ایجاد خشم در خود ایجاد کنید. البته این نوع خشم در دراز مدت بروز پیدا می‌کند. به طوری که نمی‌توانید با آن‌ها مقابله کنید و جلوی بوجود آمدن آن را بگیرید. مثل «من آدم کارآمدی نیستم، دست به هر کاری می‌زنم ناموفق‌ام، هر کاری می‌کنم نمی‌توانم به اهدافم دست پیدا کنم. دست آخر حتما تنها خواهم ماند». این افکار مزاحم می‌تواند در دراز مدت تولید خشم پنهان کرده و اثرات مخربی بر زندگی شما بگذارد. گاهی عدم بروز کینه و خشم در مقابل کسی باعث انباشد و بزرگ شدن حس تنفر و خشم در مقابل آن فرد می‌شود. واکنش‌های هر کس در مقابل چنین احساساتی متفاوت است.
انواع خشونت به صورت‌های مختلف طبقه بندی می‌شوند. در اینجا ما خشونت را به دو نوع کلامی و غیر کلامی تقسیم کرده ایم، یکی از رایج‌ترین انواع خشونت در کشور ما خشونت کلامی است که به روش‌های گوناگونی انجام می‌شود. خشونت کلامی می‌تواند شامل ناسزا، دشنام، بدگویی پشت سر افراد دیگر، زورگویی، رفتارهای قلدرمعابانه، داد و فریاد بر سر هم و... باشد.خشونت غیرکلامی، هر گونه رفتاری به صورت غیر مستقیم و غیر کلامی در قالب خشونت را شامل می‌شود. از جمله خشونت‌های غیر کلامی می‌توان به خشونت جنسی، خشونت روانی، خشونت نوشتاری (مانند نوشتن شعار و متن‌های توهین آمیز در فضاهای مختلف مجازی) اشاره کرد. راه حل های این معضله جدی در جامعه میتوان در بلند بردن آگاهی زنان شهرنشین و روستانشین در مورد حقوق اولیه‌ی شان، به کیفر رساندن عاملان قضایای خشونت بر زنان، حمایت خانواده‌ها از زنان و حق دسترسی به آموزش و پرورش؛ از راهکارهایی است که می‌تواند در کاهش خشونت علیه زنان تأثیر بگذارد.
مؤسسۀ دیده بان حقوق بشر و رسانه ها به این باور است که به هر اندازه در کشور عزیز ما افغانستان مردم باسواد شود و برای مردم در موارد فوق آگاهی عامه داده شود، طبعی است که گراف خشونت پایین خواهد آمد.